Επίκαιρα ανεπίκαιρα .
Θυμηθείτε : Οι καιροί ού μενετοί.
Οι τωρινοί απόγονοι της 
, έκαναν ένα βήμα παραπάνω. Προχώρησαν, εξελίχτηκαν σε Μακρυχέρηδες και Κοντοπόδαρους. (1α) Συγχωριανοί και συγγενείς τελικά, τέλος και η βεντέτα μεταξύ τους- όπως στην ταινία – έκτοτε ομονοούν, αλλά όπως και να έχει, κάτι τους κυνηγάει. Δύσκολα ξεφεύγεις από το παρελθόν. Βλέπετε , …..μελαμψές φυλές κοντοπόδαρες ……με γονείς ληστές, των θυμάτων τους θύτες για αμν(λ)ηστεία οι αλήτες τότε/τώρα διοικητές/δηλωσίες…..σκαλιστές ψυχές μακρυχέρηδες….. (2α).
Ξέρω σας μπερδεύω με τις παραφράσεις, παρενθέσεις, επιλογές, διασκευές στίχων, αλλά κρατιέμαι. Δεν είναι άσχετο, στο βάθος κήπος, δηλαδή κάτι μένει. Και αυτό μετράει. …
Εξηγούμαι. Παλιά λέγαμε: Δήλωσε το αυθαίρετο σου για να το σώσεις. Νοικοκυριό δεν μπήκε όμως. Μέχρι σήμερα, ματαιοπονείς ζητώντας βοήθεια από το παιδί φάντασμα (την ασθμαίνουσα δημόσια διοίκηση, με τους βραδυπορούντες κοντοπόδαρους). Πόσο να βοηθήσουν, ο Σπίθας και η Κατερίνα στη μάχη με τον μακρυχέρη Καραγκιόζη;
Νάτος.
Δηλωσίας κανονικός, original maimou σε comic μεν, αλλά καθόλου εικονικός. Αραχτός, πίνει την φραπε-διά του με βιοδιασπώμενο καλαμάκι, παρακαλώ.
Δηλωσίας: Μια ακόμη άτυχη λέξη. Ανάμνηση πικρή της Μακρονήσου, 75 χρόνια πίσω στον εμφύλιο. Τότε, για να ξεφύγεις από τα νύχια των νικητών που έστηναν το νεοελληνικό κράτος, Tώρα; άστο καλλίτερα.
Άνθρωποι της τέχνης με προορατικό χάρισμα, μας χτύπησαν το καμπανάκι.
Γιάννης Τσαρούχης (1910-1989) : Στην Ελλάδα είσαι ότι δηλώσεις. Βέβηλο ίσως το επίκαιρο τωρινό συμπλήρωμα : και έτσι θα τα κονομήσεις.
Τι κώλυμα με αυτό το ατυχές ρήμα δηλώνω. Θυμηθείτε τσακωμούς μεταξύ συγχωριανών/γειτόνων για μια ελιά και λίγα μέτρα χωραφιού, μέχρι την τραγική μορφή του πολέμου του κτηματολογίου των εκατοντάδων χιλιομέτρων, ανάμεσα σε Ρωσία και Ουκρανία. Ποιος ξέρει τι ξημερώνει και για την Γροιλανδία. Υπομονή, δεν θα αργήσει ο uncle Sam
Κάτι ανάμεσα στην καταπάτηση και στην αγορά.
Στο κάτω κάτω λεφτά έχω. Πόσα θέτε; την αγοράζω, όπως την Αλάσκα
Nέο πλάνο. 
Αλήθεια είπα …είπα να κάνω κάτι Στέλιο μου και μετά το ξέχασα. Αχ τι ήταν ; Να θυμηθώ , να το θυμηθώ …Τι ήταν Στέλιο, μου λέες;
Αντέεεεε.
Που είναι το κακό; Στέλιο, πας καλά; Πως κάνεις έτσι; Κάτι σαν χελιδόνι που ανοίγει φτερά ήταν ; Και φεύγει μακριάα ;
Να, να το βρήκα. Να στείλω τις Χριστουγεννιάτικες κάρτες. Είναι, που έχω, αυτό είναι, ένα είδος πως το λένε….Α, ναί. Το θυμήθηκα. Συνειρμική σκέψη, πτήση ιδεών, flying ideas (φλάιιν αηδίας) που λένε. Άνοιξε και κανένα βιβλίο, Στέλιο μου.
Κατάλαβα. Έκανα λάθος αγάπη μου. Σε αδίκησα. Εν τέλει Πασταφλώρα μου εσύ το βρήκες, εγώ το μαζεύω. Δεν σε έχει τελικά σε καλή θέση στη λίστα του ο von Altzhaimer, θα περιμένει λίγο (1β.)
Αλλάζουμε πλάνο.
Το είδαμε και αυτό. Στη θέση της βίλας Σκουλούδη, χτίστηκε το 1960 το ΜΕΤΑΞΑ. Τώρα στις εορτές, στην στολισμένη με λαμπιόνια δεκαώροφη πρόσοψη του – όνειρο δίπλα στο κύμα στην παραλία της Πειραϊκής – είδαμε να κατεβαίνουν με ιμάντες (το σύνδρομο Πασταφλώρας, ξανακτυπά) από την ταράτσα μέχρι τα κάγκελα, με κίνδυνο της ζωής τους τρείς σαλτιμπάγκοι ντυμένοι στα κόκκινα όπως οι Αι Βασίληδες της κόκα κόλα. Σύ και ΕΣΥ, τι κάνεις τώρα, χτενίζεσαι; Αυτοί οι απ΄έξω, αγωνίζονται για το μεροκάματο του τρόμου, ενώ οι απο΄μέσα για το μεροκάματο της επαγγελματικής εξουθένωσης.
Θα βάλεις και εσύ άραγε, ένα ακόμη αστεράκι στο πλατινένιο έπαθλο (3) ; Εεε…;
Όλα αυτά για το ξεκίνημα της νέας χρονιάς.
Το δεκαώροφο στο παραλιακό μέτωπο, σηκώθηκε πριν την υπαγωγή της πολεοδομίας στο νέο ελεγκτικό οργανισμό. Βλέπετε τότε δηλώθηκε ως επταώροφο από την πλευρά της εκκλησίας του Αι Βασίλη, καλή του ώρα.
Ολόφωτο τώρα τις γιορτές, στέλνει Χριστουγεννιάτικο μήνυμα μέσω του Σαρωνικού στον απέναντι αδελφό, τον πολυώροφο γίγαντα (μεγαθήριο) του ellinikon project.
Όπως και να έχει ας μη μεμψιμοιρούμε.
Και ας κάνουμε λίγο κούβεντος να περάσει ή ώρα. 1γ. .
Πως το λέτε εσείς εδώ ; Γιατί ξέχασα πως το λέμε εμείς εκεί. 1δ.
Εδώ εμείς το λέμε , we shall overcome. We all know english. * 2β. Μια ακόμη προσθήκη : με Αγγλικές αλφαβήτες μαλλιαροί μου Ελλαδίτες θλιβερές μου πο@δές…
Α, να το θυμήθηκα. Θα τα ξεπεράσουμε όλα. Αισιοδοξία.
Κόντρα στον καιρό, εμπρός λοιπόν, με βήμα ταχύ στην νέα χρονιά, όσο και αν ο μέσα μας εχθρός δυσανασχετεί: Με ποιους δίπλα σου, στον καφενέ – την τωρινή Εκκλησία του Δήμου – θα έχεις τον πρώτο ελληνικό της νέας χρονιάς, συνοδεία με δίπλες Καλαμάτας, μου λες, εεε, με ποιούς;
Θέλει και ερώτημα; Με την φυλή των φίλων (ίσως; )
Σίγουρα. Το διαχρονικό καταφύγιο.
Στο πνεύμα των ημερών, προχωράμε στο : το κοπή το πίτα και τέλος. Έτσι εξαργυρώνεται, κλείνει το εορτοδάνειο/σπάσιμο της ρουτινιάρικης καθημερινότητας.
Κάθε κατεργάρης στο πάγκο του.
Καλημέρα θλίψη;
Όχι. ΠOTE.
Καρτερούμεν.
* Συνειρμική σκέψη : Η συγγένεια της εισαγωγικής εικόνας του σημερινού άρθρου, με το εξώφυλλο της ποιητικής συλλογής, Ιμάντες και μετα -ποιητές, του Α. Αρδαβάνη. Το χαμογέλα ρε συ …τι σου ζητάνε ; είναι τίτλος βιβλίου του Χρόνη Μίσσιου.
1. Κέντρων : Λογοτεχνικός όρος για το συνεχές μπόλιασμα ενός κειμένου, με δανεικές εικόνες και λέξεις. Παλιός Ελληνικός κινηματογράφος:
1α..Μακρυκωσταίοι και Κοντογιώργηδες. 1β. Μια τρελή, τρελή οικογένεια,. 1γ. Γαμπρός από το Λονδίνο. 1δ. Η θεία από το Σικάγο.
2 α,β. Δ. Σαββόπουλος (1989). Το κούρεμα.
3. Πλατινένιο έπαθλο (2025) στο Μεταξά, σε αξιολόγηση ελληνικών νοσοκομείων από εμπορική επιχείρηση.
Εικ.1 Μακρυκωσταίοι και Κοντογιώργηδες.
Εικ.2 Ο ήρωας του θεάτρου σκιών. Με το γαϊδουράκι του.
Eικ 3. Mια τρελή, τρελή οικογένεια.
Εικ.4 Ο Uncle Sam σε νέες περιπέτειες.
Εικ.5 Μια αλλαγή χρήσης γης. Άνω αριστερά, η εκκλησία Αγίου Βασιλείου.
