Αυτό μοιάζει αυτονόητο, για πολλά χρόνια όμως δεν ήταν. Άνθρωποι που είχαν ολοκληρώσει επιτυχώς τη θεραπεία τους, είχαν επιστρέψει στην εργασία τους, είχαν δημιουργήσει οικογένεια και είχαν ουσιαστικά ξαναπάρει τη ζωή τους στα χέρια τους, συνέχιζαν να βρίσκουν μπροστά τους τη διάγνωση του καρκίνου όταν επιχειρούσαν να προχωρήσουν σε οικονομικές επιλογές που για όλους τους υπόλοιπους θεωρούνται φυσιολογικές.

Η δυνατότητα σύναψης μιας ασφαλιστικής σύμβασης που συνδέεται με πίστωση μπορούσε να γίνει δύσκολη ή δυσανάλογα ακριβή. Με άλλα λόγια, ο καρκίνος μπορεί να είχε αντιμετωπιστεί ιατρικά, αλλά εξακολουθούσε να ακολουθεί τον άνθρωπο οικονομικά και κοινωνικά.

Αυτή την αντίφαση επιχειρεί να αντιμετωπίσει το «Δικαίωμα στη Λήθη» – το Right to be Forgotten. Τη δυνατότητα δηλαδή, μετά την παρέλευση συγκεκριμένου χρονικού διαστήματος από την ολοκλήρωση της θεραπείας, μια προηγούμενη διάγνωση καρκίνου να παύει να χρησιμοποιείται για συγκεκριμένες ασφαλιστικές και χρηματοπιστωτικές υπηρεσίες. Δεν πρόκειται μόνο για μια τεχνική ρύθμιση της ασφαλιστικής αγοράς. Κατά την άποψή μου, πρόκειται για κάτι πολύ περισσότερο. Πρόκειται για την αναγνώριση, από την ίδια την κοινωνία, μιας πραγματικότητας που η Ογκολογία γνωρίζει ήδη καλά. Ότι ολοένα περισσότεροι άνθρωποι δεν πεθαίνουν από τον καρκίνο, αλλά ζουν μετά από αυτόν. Και αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο σημείο της όλης συζήτησης. Το Δικαίωμα στη Λήθη δεν γεννήθηκε απλώς μέσα από ένα αίτημα των ασθενών, έγινε εφικτό επειδή η ίδια η επιστήμη το επέβαλε.

Η έγκαιρη διάγνωση, οι νέες θεραπευτικές προσεγγίσεις, οι στοχευμένες θεραπείες, η ανοσοθεραπεία, οι βιοδείκτες και η εξατομικευμένη ιατρική έχουν αλλάξει σημαντικά την πρόγνωση πολλών μορφών καρκίνου. Εκεί που πριν από λίγες δεκαετίες μια διάγνωση συνοδευόταν από εντελώς διαφορετικές προσδοκίες, σήμερα έχουμε ολοένα περισσότερους ανθρώπους που θεραπεύονται ή ζουν για πολλά χρόνια με τη νόσο υπό έλεγχο. Η επιστημονική πραγματικότητα άλλαξε πολύ γρήγορα, ωστόσο οι κοινωνικοί και οικονομικοί κανόνες, δεν άλλαξαν με την ίδια ταχύτητα.

Αυτό ήταν και το πρόβλημα που άρχισε σταδιακά να αναγνωρίζεται στην Ευρώπη. Η Γαλλία ήταν η πρώτη χώρα που προχώρησε, το 2016, σε νομοθετική κατοχύρωση του Δικαιώματος στη Λήθη και στη συνέχεια ακολούθησαν και άλλα κράτη. Το θέμα απέκτησε ακόμη μεγαλύτερη βαρύτητα μέσα από το Ευρωπαϊκό Σχέδιο για την Καταπολέμηση του Καρκίνου, το οποίο για πρώτη φορά έδωσε τόσο καθαρά έμφαση όχι μόνο στην πρόληψη, στη διάγνωση και στη θεραπεία, αλλά και στη ζωή μετά τον καρκίνο.

Ακολούθησε η Οδηγία (ΕΕ) 2023/2225 για τις συμβάσεις καταναλωτικής πίστης. Η ευρωπαϊκή νομοθεσία προβλέπει πλέον ότι, όταν απαιτείται ασφαλιστική κάλυψη σε σύνδεση με σύμβαση πίστωσης, τα δεδομένα προηγούμενης ογκολογικής διάγνωσης δεν θα πρέπει να χρησιμοποιούνται μετά την παρέλευση συγκεκριμένου χρονικού διαστήματος από την ολοκλήρωση της θεραπείας. Η Οδηγία θέτει ως ανώτατο όριο τα δεκαπέντε χρόνια και αφήνει στα κράτη μέλη τη δυνατότητα να κινηθούν χαμηλότερα.

Στην Ελλάδα η συζήτηση είχε αρχίσει νωρίτερα. Τον Απρίλιο του 2023 η Ελληνική Ομοσπονδία Καρκίνου έθεσε δημόσια το Δικαίωμα στη Λήθη ως μια σημαντική διεκδίκηση για τους ανθρώπους που είχαν αντιμετωπίσει τον καρκίνο. Δεν ήταν εύκολο θέμα. Έπρεπε να δημιουργηθεί κοινή αντίληψη μεταξύ πλευρών που ξεκινούσαν από διαφορετική θέση, των ασθενών, της Πολιτείας και της ασφαλιστικής αγοράς.

Η επιλογή μας ήταν από την αρχή να επιδιώξουμε τον διάλογο και να αναζητήσουμε μια λύση που θα μπορούσε να εφαρμοστεί στην πράξη. Έτσι φτάσαμε, τον Απρίλιο του 2024, στην παρουσίαση του Κώδικα Δεοντολογίας για το Δικαίωμα στη Λήθη, μέσα από τη συνεργασία του Υπουργείου Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών, της Ένωσης Ασφαλιστικών Εταιρειών Ελλάδος και της ΕΛΛΟΚ.

Ήταν μια σημαντική εξέλιξη, δεν θεωρήσαμε όμως ποτέ ότι ήταν αρκετή. Ένας Κώδικας Δεοντολογίας βασίζεται στην αυτοδέσμευση. Ένα δικαίωμα, αντίθετα, πρέπει να έχει σαφή θεσμική κατοχύρωση και να αφορά όλους, ανεξάρτητα από το ποιος επιλέγει να προσχωρήσει σε μια εθελοντική συμφωνία.

Αυτό έγινε τον Ιούλιο του 2026. Με τον ν. 5317/2026 και συγκεκριμένα με το άρθρο 16 παρ. 4, η Ελλάδα κατοχύρωσε νομοθετικά ότι δεδομένα που σχετίζονται με προηγούμενη διάγνωση ογκολογικής νόσου δεν μπορούν να χρησιμοποιούνται για τους σκοπούς ασφαλιστικής σύμβασης που συνδέεται με σύμβαση πίστωσης, εφόσον έχουν παρέλθει πέντε χρόνια από την ολοκλήρωση της θεραπείας.

Η πενταετία έχει τη σημασία της. Η ευρωπαϊκή Οδηγία επιτρέπει διάστημα έως δεκαπέντε ετών. Η χώρα μας επέλεξε ένα πολύ μικρότερο χρονικό όριο και αυτό αποτελεί μια ουσιαστική πρόοδο, που θέτει τη χώρα μας στον πυρήνα των κρατών της ΕΕ που πρωτοπορούν στον τομέα αυτό. Ταυτόχρονα όμως πρέπει να είμαστε σαφείς απέναντι στους ίδιους τους ασθενείς.

Ο νόμος δεν σημαίνει ότι από σήμερα καταργούνται όλοι οι περιορισμοί που αντιμετωπίζει ένας άνθρωπος με ιστορικό καρκίνου στην ιδιωτική ασφάλιση. Η συγκεκριμένη διάταξη αφορά ασφαλιστικές συμβάσεις που συνδέονται με συμβάσεις πίστωσης. Δεν αφορά το σύνολο των ασφαλιστικών προϊόντων και, για παράδειγμα, δεν επιλύει συνολικά το ζήτημα της πρόσβασης στην ιδιωτική ασφάλιση υγείας.

Δεν το αναφέρω αυτό για να μειώσω τη σημασία της εξέλιξης. Το αντίθετο. Θεωρώ ότι η εξέλιξη αυτή μας επιτρέπει πλέον να ανοίξουμε με πολύ πιο ώριμο τρόπο την επόμενη συζήτηση. Και εκεί πιστεύω ότι η επιστημονική κοινότητα έχει έναν ρόλο πολύ μεγαλύτερο από όσο ίσως φαίνεται με την πρώτη ματιά.

Οι ασφαλιστικές εταιρείες οφείλουν εύλογα να αξιολογούν τον κίνδυνο. Το πραγματικό ερώτημα όμως είναι με ποια δεδομένα τον αξιολογούν. Η ασφαλιστική αξιολόγηση του 2026 δεν μπορεί να εξακολουθεί να βασίζεται στην ογκολογική πραγματικότητα του 2000.

Κανείς δεν γνωρίζει καλύτερα από τους ογκολόγους ότι ο καρκίνος δεν είναι μία νόσος. Διαφορετικός τύπος καρκίνου, διαφορετικό στάδιο, διαφορετικά βιολογικά και μοριακά χαρακτηριστικά, διαφορετική θεραπεία και διαφορετική ανταπόκριση σημαίνουν και διαφορετική πρόγνωση. Και βέβαια, η πρόγνωση μεταβάλλεται όσο περνά ο χρόνος χωρίς υποτροπή. Επομένως, αν θέλουμε η συζήτηση για το Δικαίωμα στη Λήθη να προχωρήσει περισσότερο, και ενδεχομένως στο μέλλον να αγγίξει και άλλες μορφές ασφάλισης, χρειαζόμαστε δεδομένα.

Χρειαζόμαστε αξιόπιστη εικόνα για τη μακροχρόνια επιβίωση και την έκβαση των ασθενών στη χώρα μας. Χρειαζόμαστε ένα πλήρες και λειτουργικό Εθνικό Μητρώο Νεοπλασιών και πραγματικά δεδομένα από την κλινική πράξη. Και χρειαζόμαστε τις επιστημονικές εταιρείες ενεργά παρούσες, ώστε οι επόμενες αποφάσεις να μη στηρίζονται μόνο σε πολιτικές επιδιώξεις ή σε αναλογιστικά μοντέλα, αλλά και στη σύγχρονη επιστημονική γνώση.

Για μένα, αυτή είναι ίσως και η σημαντικότερη προοπτική που δημιουργεί η σημερινή εξέλιξη: η δυνατότητα να καθίσουν στο ίδιο τραπέζι η ογκολογική κοινότητα, οι ασθενείς, η Πολιτεία και η ασφαλιστική αγορά και να ξαναδούν ορισμένες παγιωμένες αντιλήψεις με βάση τα δεδομένα του σήμερα.

Υπάρχει όμως και μια δεύτερη πλευρά αυτής της συζήτησης, την οποία δεν πρέπει να παραβλέπουμε. Αν όλη αυτή η αλλαγή έγινε δυνατή επειδή η Ογκολογία προχώρησε, τότε πρέπει να διασφαλίσουμε ότι η πρόοδος αυτή φτάνει πραγματικά σε κάθε ασθενή.

Η πρόσβαση στην έγκαιρη και σωστή διάγνωση, στους κατάλληλους βιοδείκτες, στη μοριακή διάγνωση, στις καινοτόμες θεραπείες και στην κλινική έρευνα δεν αφορά απλώς την εισαγωγή νέων τεχνολογιών στο σύστημα υγείας. Καθορίζει την πρόγνωση. Καθορίζει την επιβίωση. Καθορίζει τελικά και το πόσοι άνθρωποι θα μπορέσουν αύριο να αφήσουν τον καρκίνο πραγματικά πίσω τους. Δεν θα ήταν συνεπές να πανηγυρίζουμε για τα αποτελέσματα της επιστημονικής προόδου και ταυτόχρονα να αποδεχόμαστε καθυστερήσεις ή ανισότητες στην πρόσβαση σε αυτήν.

Το Δικαίωμα στη Λήθη, επομένως, έχει για μένα και έναν βαθύτερο συμβολισμό. Δεν μας ζητά να ξεχάσουμε τον καρκίνο, ούτε διαγράφει το ιατρικό ιστορικό ενός ανθρώπου. Μας ζητά να αποδεχθούμε ότι μια διάγνωση δεν μπορεί να γίνεται ισόβια ταυτότητα όταν τα ίδια τα επιστημονικά δεδομένα δεν το δικαιολογούν πλέον. Η νομοθετική κατοχύρωσή του είναι ένας σημαντικός σταθμός για τη χώρα μας και ασφαλώς ένας λόγος ικανοποίησης για όλους όσοι εργαστήκαμε για να φτάσουμε μέχρι εδώ. Δεν είναι όμως το τέλος της διαδρομής.

Για όσους από εμάς πιστεύουμε ότι η ογκολογική φροντίδα δεν ολοκληρώνεται με το τέλος της θεραπείας, το πραγματικό ζητούμενο είναι ο άνθρωπος να μπορεί να συνεχίσει τη ζωή του με όσο το δυνατόν λιγότερα από τα βάρη που του άφησε η ασθένεια. Η επιστήμη έχει ήδη κάνει ένα μεγάλο μέρος της δουλειάς. Τώρα χρειάζεται οι πολιτικές, οι θεσμοί και η κοινωνία να ακολουθήσουν.

Ταλαιπωρήθηκε για πολύ καιρό από την ασθένεια, που την πορεία και την δραματική κατάληξή της  γνώριζε ο ίδιος ως πολύ έμπειρος Ογκολόγος. Αξιοπρεπής, όπως συνήθιζε να λειτουργεί σε όλες τις συνθήκες, αντιμετώπισε με σθένος ακόμη και την σκληρότητα που του επεφύλαξε η ασθένειά του.

Είχα την ιδιαίτερη ευχαρίστηση να συνεργαστώ άψογα μαζί του επί 30 έτη, μόλις είχε επιστρέψει από τις εξειδικευμένες σπουδές του στην Παθολογία-Ογκολογία, στο Πανεπιστήμιο  Harvard  των ΗΠΑ, και ενόσω ήμουν διευθυντής του Ογκολογικού Τμήματος του ΠΓΝΠ του Πανεπιστημίου Πατρών. Η συνεργασία μας, ερευνητική, επιστημονική, κλινική, καθόλη τη διάρκεια της λειτουργίας μου στο Ογκολογικό Τμήμα, ήταν υποδειγματική.  Η ισχυρή  προσωπικότητά του, μαζί με την έμφυτη ευγένειά του, την ευπροσηγορία του,  την παραδειγματική συναδελφική του αλληλεγγύη και τη σύνεση, του προσέδιδαν διακριτά χαρακτηριστικά, πολύτιμα για όλους εμάς στο Ογκολογικό Τμήμα του ΠΓΝΠ και για εμένα προσωπικά, που είχα την ξεχωριστή ευχαρίστηση της άριστης επικοινωνίας και συνεργασίας μαζί του καθημερινά, επί τόσα χρόνια.

Ο Θωμάς Μακατσώρης δίδαξε,  με την εμπεριστατωμένη επιστημονική γνώση του, την Ογκολογία στους/στις φοιτητές φοιτήτριες του Ιατρικού Τμήματος και τους/τις ειδικευόμενους/ες γιατρούς, συνέβαλε ουσιαστικά και δυναμικά στην δημιουργία και διατήρηση των υψηλού επιπέδου υπηρεσιών που παρείχαμε τότε στο Ογκολογικό Τμήμα, με την  απαράμιλλη πάντα προσήλωσή του στο καθήκον.

Ο Θωμάς Μακατσώρης, προσηνής και συνεργατικός,  ενέπνεε την απόλυτη εμπιστοσύνη σε όλους όσοι ζητούσαν τις ιατρικές υπηρεσίες του, όπως συναδέλφοι γιατροί, ασθενείς και οι συγγενείς/συνοδοί τους.

Η επικοινωνία μου μαζί του ήταν σταθερή, ουσιαστική και αδιατάραχτη μέχρι το τέλος της ζωής του.

Ο Θωμάς Μακατσώρης αφήνει σε όλους και όλες εμάς ισχυρή την ανάμνηση του επιστημονικού του κύρους και της αξιοπρεπέστατης  λειτουργίας του ως μέλους ΔΕΠ του Πανεπιστημίου Πατρών, ως εξαιρετικού μέλους της ογκολογικής μας κοινότητας, ως συναδέλφου, ως επιστήμονα και ερευνητή.

Τον αποχαιρετώ με βαθιά θλίψη και με την πρέπουσα αναγνώριση για την προσωπικότητά του, το ήθος του και την επιστημοσύνη του. Η ακαδημαϊκή κοινότητα και η ογκολογική κοινότητα έχασαν έναν λαμπρό επιστήμονα και ένα ηθικό άτομο.

Χαράλαμπος Καλόφωνος: Ομότιμος Καθηγητής Παθολογίας – Ογκολογίας Πανεπιστημίου Πατρών

Η Εταιρεία Ογκολόγων Παθολόγων Ελλάδας εκφράζει τη βαθιά της θλίψη για την απώλεια του Ομότιμου Καθηγητή Αλέξανδρου Ροδολάκη, ενός διακεκριμένου πανεπιστημιακού δασκάλου και πρωτοπόρου της Γυναικολογικής Ογκολογίας στη χώρα μας.

Ο Αλέξανδρος Ροδολάκης υπηρέτησε επί σειρά ετών την Ιατρική Σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και διετέλεσε Διευθυντής της Α΄ Μαιευτικής–Γυναικολογικής Κλινικής στο Νοσοκομείο «Αλεξάνδρα». Από τη θέση αυτή ανέπτυξε σημαντικό κλινικό, εκπαιδευτικό και ερευνητικό έργο, συμβάλλοντας καθοριστικά στην εξέλιξη της Γυναικολογικής Ογκολογίας και στην εκπαίδευση πολλών νεότερων ιατρών.

Η επιστημονική του παρουσία υπήρξε ιδιαίτερα σημαντική και σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Διετέλεσε μέλος του Συμβουλίου της European Society of Gynaecological Oncology (ESGO), υπήρξε Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συνεδρίου ESGO 2019 στην Αθήνα και συμμετείχε ενεργά στη διαμόρφωση ευρωπαϊκών κατευθυντήριων οδηγιών. Ιδιαίτερα σημαντική υπήρξε η συμβολή του ως επικεφαλής της διεθνούς ομάδας ανάπτυξης των κατευθυντήριων οδηγιών ESGO–ESHRE–ESGE για τη διατήρηση της γονιμότητας σε γυναίκες με καρκίνο του ενδομητρίου.

Ως επί σειρά ετών Πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας Γυναικολογικής Ογκολογίας εργάστηκε με όραμα για την ανάπτυξη της ειδικότητας, τη συνεχιζόμενη εκπαίδευση, την ενίσχυση της διεπιστημονικής συνεργασίας και τη διασύνδεση της ελληνικής επιστημονικής κοινότητας με τα ευρωπαϊκά δίκτυα Γυναικολογικής Ογκολογίας.

Η σχέση του Αλέξανδρου Ροδολάκη με την ΕΟΠΕ και την κοινότητα των παθολόγων-ογκολόγων υπήρξε μακρόχρονη και ουσιαστική. Συμμετείχε ενεργά στο εκπαιδευτικό έργο της Ελληνικής Ακαδημίας Ογκολογίας και σε πολλές επιστημονικές διοργανώσεις της ΕΟΠΕ, συμβάλλοντας με τη γνώση και την εμπειρία του στον διάλογο για τη σύγχρονη αντιμετώπιση των γυναικολογικών κακοηθειών. Υπήρξε σταθερός υποστηρικτής της διεπιστημονικής προσέγγισης, γεφυρώνοντας με υποδειγματικό τρόπο τη χειρουργική αντιμετώπιση με τη συστηματική θεραπεία και προάγοντας τη συνεργασία μεταξύ γυναικολόγων-ογκολόγων και παθολόγων-ογκολόγων προς όφελος των ασθενών.

Για όσους είχαν την τύχη να τον γνωρίσουν και να συνεργαστούν μαζί του, ο Αλέξανδρος Ροδολάκης ξεχώριζε όχι μόνο για την επιστημονική του κατάρτιση αλλά και για την προσωπικότητα και το ήθος του. Υπήρξε ακούραστος δάσκαλος της Ιατρικής, με βαθιά αγάπη για τη Γυναικολογική Ογκολογία και διαρκή διάθεση προσφοράς προς τους συναδέλφους, τους ασθενείς και τον συνάνθρωπο.

Η απώλειά του αφήνει δυσαναπλήρωτο κενό στην ελληνική ακαδημαϊκή και ογκολογική κοινότητα. Η επιστημονική, εκπαιδευτική και ανθρώπινη παρακαταθήκη του θα παραμείνει ζωντανή.

Το Διοικητικό Συμβούλιο και τα μέλη της ΕΟΠΕ εκφράζουν τα ειλικρινή τους συλλυπητήρια στη σύζυγο, στα παιδιά, στους συνεργάτες και στους οικείους του.

•ΚΟΥΜΑΡΙΑΝΟΥ ΑΝΝΑ MD, PhD, Διευθύντρια Ε.Σ.Υ., Παθολόγος Ογκολόγος, Αιματολογική-Ογκολογική Μονάδα, Δ’ Πανεπιστημιακή Παθολογική Κλινική, Π.Γ.Ν. «Αττικόν»

•ΜΠΟΤΣΟΛΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ Παθολόγος Ογκολόγος, Ογκολογική Κλινική, Ιατρικό Διαβαλκανικό Κέντρο Θεσσαλονίκη

Με την ευγενική υποστήριξη της εταιρείας GILEAD.

Η Εταιρεία Ογκολόγων Παθολόγων Ελλάδας (ΕΟΠΕ), ο επίσημος επιστημονικός φορέας που εκπροσωπεί τους ιατρούς Παθολόγους Ογκολόγους της χώρας, πληροφορήθηκε από τις πρόσφατες δημόσιες ανακοινώσεις της πολιτικής ηγεσίας του Υπουργείου Υγείας τη συγκρότηση της Ομάδας Εργασίας για την εκπόνηση του Εθνικού Σχεδίου Δράσης για τον Καρκίνο.

Μέχρι σήμερα δεν είχε προηγηθεί οποιαδήποτε επίσημη ενημέρωση ή επικοινωνία με την ΕΟΠΕ, γεγονός που προκαλεί εύλογο προβληματισμό, καθώς πρόκειται για μια πρωτοβουλία καθοριστικής σημασίας για το μέλλον της αντικαρκινικής φροντίδας στη χώρα. Οι Παθολόγοι Ογκολόγοι πέραν του έργου της αντιμετώπισης της νόσου, ήδη διεκπεραιώνουμε μεγάλο μέρος των διαδικασιών, οι οποίες είναι απαραίτητες, ώστε να φθάσει η καινοτομία στον Έλληνα ασθενή, χωρίς βοήθεια, αλλά με υψηλό αίσθημα ευθύνης και ιδιαίτερη αποτελεσματικότητα. Κατά τον ίδιο τρόπο θα κληθούμε και πάλι να διεκπεραιώσουμε, στον μεγαλύτερο βαθμό, οποιοδήποτε σχέδιο δράσης για τον καρκίνο, τόσο στην γραφειοκρατική του διάσταση, όσο και στην ουσιαστική εφαρμογή του προς όφελος  των Ελλήνων ασθενών με καρκίνο.

Η εκπόνηση ενός Εθνικού Σχεδίου Δράσης για τον Καρκίνο αποτελεί κορυφαία θεσμική διαδικασία και, ως εκ τούτου, προϋποθέτει από την έναρξή της ανοικτό διάλογο και ουσιαστική συνεργασία όλων των θεσμικών εταίρων. Σε ένα τέτοιο εγχείρημα είναι επιβεβλημένη η συμμετοχή της επιστημονικής κοινότητας όχι μόνο ως θεσμικός συνομιλητής, αλλά ως ο φορέας που διαθέτει την ευθύνη της καθημερινής κλινικής φροντίδας, της παραγωγής και αξιολόγησης της επιστημονικής γνώσης, της ανάπτυξης κατευθυντήριων οδηγιών και θεραπευτικών πρωτοκόλλων, της εκπαίδευσης των επαγγελματιών υγείας και της αξιολόγησης της ποιότητας των παρεχόμενων υπηρεσιών. Η εμπειρία αυτή αποτελεί αναγκαία προϋπόθεση για τη διαμόρφωση ενός Εθνικού Σχεδίου Δράσης που θα είναι επιστημονικά τεκμηριωμένο, εφαρμόσιμο και αποτελεσματικό.

Στο πλαίσιο αυτό, το οργανωτικό μοντέλο του εγχειρήματος, όπως παρουσιάστηκε μέχρι σήμερα, δημιουργεί εύλογα ερωτήματα ως προς τη θεσμική ενσωμάτωση της επιστημονικής κοινότητας και των επαγγελματιών υγείας στον συντονισμό και τον σχεδιασμό του Εθνικού Σχεδίου Δράσης. Ειδικότερα, η ΕΟΠΕ θεωρεί αυτονόητο ότι η επιτυχία μιας τόσο σημαντικής εθνικής πρωτοβουλίας επιβάλει τη συμμετοχή των Παθολόγων Ογκολόγων με κεντρικό ρόλο, όπως επιβάλλεται από τον βαθμό συμμετοχής τους στην παροχή υπηρεσιών υγείας στο πεδίο του καρκίνου.

Η διεθνής εμπειρία καταδεικνύει ότι η επιτυχία ενός Εθνικού Σχεδίου Δράσης για τον Καρκίνο εξασφαλίζεται μέσα από τη συνεργασία της Πολιτείας, της επιστημονικής κοινότητας, των επαγγελματιών υγείας, των οργανώσεων ασθενών και όλων των εμπλεκόμενων φορέων, με διακριτούς αλλά αλληλοσυμπληρούμενους ρόλους. Η σύνθεση της επιστημονικής γνώσης με τη βιωμένη εμπειρία των ασθενών αποτελεί τη σταθερότερη βάση για τη χάραξη αποτελεσματικών και βιώσιμων πολιτικών για τον καρκίνο.

Η ΕΟΠΕ αναμένει με ενδιαφέρον τη διαμόρφωση του τελικού θεσμικού πλαισίου και της διαδικασίας εκπόνησης του Εθνικού Σχεδίου Δράσης και εκφράζει την προσδοκία ότι θα διασφαλιστεί η ουσιαστική συμμετοχή της επιστημονικής κοινότητας, σύμφωνα με τις διεθνείς βέλτιστες πρακτικές. Με αίσθημα ευθύνης απέναντι στους ασθενείς και στην κοινωνία, δηλώνει την ετοιμότητά της να συμβάλει ενεργά, με τεκμηριωμένες προτάσεις, επιστημονική γνώση και πνεύμα συνεργασίας, ώστε το Εθνικό Σχέδιο Δράσης για τον Καρκίνο να αποτελέσει μια διαχρονική εθνική παρακαταθήκη για τη δημόσια υγεία.

Για το Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΟΠΕ