Πρίμα είχαμε το αγέρι  και το κύμα μας έσπρωχνε

Σημάδι ότι το ήθελαν οι εφέστιοι και τα ξόανα με τις ανύσταχτες ματιές

Γύρω μας φτερούγιζαν ανάσες άφωνες και ευχές άηχες, τρομακτικές.

Στεριά θηλυκή μας καλούσε απέναντι, θερμή στους πρωινούς ατμούς

Η αρμύρα γλύκαινε στο στόμα μας, το ταξίδι αναπόδραστο

Σαν καταδικασμένοι να πλεύσουμε ανατολικά, σαν ταγμένοι από καιρό

Μια ταραχή μας κρατούσε σιωπηλούς

Εκτός από του λοστρόμου τα παραγγέλματα, σαν ορμήνιες ορθωμένου θεού

Που έδειχνε πέρα την νέα μας διαθήκη, με το χέρι προτεταμένο.

Ήταν στην ψυχή μας παλμός ο κάθε του κύματος παφλασμός

Και κάθε τριγμός στα ξάρτια δοξαριά στης μοίρας μας την λύρα.

Ποιες λαχτάρες, ποιοι καημοί, ποιες οπτασίες, ποιες κραυγές

Και τεμένη ορθά, κάστρα με γέροντες ασπρομάλληδες στις επάλξεις

Ποτάμια ελισσόμενα και λειμώνες ανθοφόροι με χαρές που λαμπύριζαν στο φως

Παιδιά στεφανωμένα με ήλιο να παίζουν στις όχθες χρυσοφόρων μαιάνδρων

Ποια παράκρουση μας ξύπνησε τον πόθο για στεριές μακρινές

Αφήνοντας πίσω μας κοίτες θερμές και γυναίκες δακρυσμένες στις παραλίες;

Η ήλιος πέφτει πίσω μας , καταμπροστά φεγγίζουν οι νέες δασωμένες  βουνοκορφές

Να, οι πρώτοι ερωδιοί της νέας γης ήρθαν από κοντά να μας γνωρίσουν

Θαρρείς έσερναν μαζί τους σύννεφα γεμάτα ελπίδα, πόνο και αγαλλίαση

Ακρογιαλιές αμμουδερές με αστερίες πολύχρωμους μας προσκαλούσαν να αράξουμε

Μήτε ένα κουπί δεν έσπασε στο ταξίδι, το δοιάκι μας ούτε μια στιγμή δεν λόξεψε

Ούτε ένας βόγγος δεν τάραξε την πλεύση μας –  κανείς δεν γόγγυξε από τον κάματο

Ουράνια τόξα γέμισε η ψυχή μας και αγκαλιαστήκαμε

Με ευφροσύνη πατώντας την νέα γη, ίδια με έρωτα πρωτόγνωρο, παρθένο και μυστήριο.

Ρίξαμε άγκυρα βαριά, εκεί  δέσαμε για τους αιώνες των αιώνων

Γιατί όμως ήρθαν σκιές σαν από παλιά γραμματιζούμενοι  να μας προϋπαντήσουν;

Ποιοι χθόνιοι δαίμονες γενειοφόροι στριφογύριζαν γύρω μας με ορμή

Τι στοιχειά ξυπνήσαμε αναπάντεχα

Τί αντάρα από μια άφιξη απλή και αμαρτύρητη;

Τη χαρά μας αμαύρωσε ένας καπνός μακρινός, θλιβερός και ανελέητος.

Με ανταύγειες πυρές

Δεν ήταν μόνο φλόγα

Ήταν αίμα.

Πρίμα είχαμε το αγέρι  και το κύμα μας έσπρωχνε

Σημάδι ότι το ήθελαν οι εφέστιοι και τα ξόανα με τις ανύσταχτες ματιές

Γύρω μας φτερούγιζαν ανάσες άφωνες και ευχές άηχες, τρομακτικές.

Στεριά θηλυκή μας καλούσε απέναντι, θερμή στους πρωινούς ατμούς

Η αρμύρα γλύκαινε στο στόμα μας, το ταξίδι αναπόδραστο

Σαν καταδικασμένοι να πλεύσουμε ανατολικά, σαν ταγμένοι από καιρό

Μια ταραχή μας κρατούσε σιωπηλούς

Εκτός από του λοστρόμου τα παραγγέλματα, σαν ορμήνιες ορθωμένου θεού

Που έδειχνε πέρα την νέα μας διαθήκη, με το χέρι προτεταμένο.

Ήταν στην ψυχή μας παλμός ο κάθε του κύματος παφλασμός

Και κάθε τριγμός στα ξάρτια δοξαριά στης μοίρας μας την λύρα.

Ποιες λαχτάρες, ποιοι καημοί, ποιες οπτασίες, ποιες κραυγές

Και τεμένη ορθά, κάστρα με γέροντες ασπρομάλληδες στις επάλξεις

Ποτάμια ελισσόμενα και λειμώνες ανθοφόροι με χαρές που λαμπύριζαν στο φως

Παιδιά στεφανωμένα με ήλιο να παίζουν στις όχθες χρυσοφόρων μαιάνδρων

Ποια παράκρουση μας ξύπνησε τον πόθο για στεριές μακρινές

Αφήνοντας πίσω μας κοίτες θερμές και γυναίκες δακρυσμένες στις παραλίες;

Η ήλιος πέφτει πίσω μας , καταμπροστά φεγγίζουν οι νέες δασωμένες  βουνοκορφές

Να, οι πρώτοι ερωδιοί της νέας γης ήρθαν από κοντά να μας γνωρίσουν

Θαρρείς έσερναν μαζί τους σύννεφα γεμάτα ελπίδα, πόνο και αγαλλίαση

Ακρογιαλιές αμμουδερές με αστερίες πολύχρωμους μας προσκαλούσαν να αράξουμε

Μήτε ένα κουπί δεν έσπασε στο ταξίδι, το δοιάκι μας ούτε μια στιγμή δεν λόξεψε

Ούτε ένας βόγγος δεν τάραξε την πλεύση μας –  κανείς δεν γόγγυξε από τον κάματο

Ουράνια τόξα γέμισε η ψυχή μας και αγκαλιαστήκαμε

Με ευφροσύνη πατώντας την νέα γη, ίδια με έρωτα πρωτόγνωρο, παρθένο και μυστήριο.

Ρίξαμε άγκυρα βαριά, εκεί  δέσαμε για τους αιώνες των αιώνων.

Γιατί όμως ήρθαν σκιές σαν από παλιά γραμματιζούμενοι  να μας προϋπαντήσουν;

Ποιοι χθόνιοι δαίμονες γενειοφόροι στριφογύριζαν γύρω μας με ορμή

Τι στοιχειά ξυπνήσαμε αναπάντεχα

Τί αντάρα από μια άφιξη απλή και αμαρτύρητη;

Τη χαρά μας αμαύρωσε ένας καπνός μακρινός, θλιβερός και ανελέητος.

Με ανταύγειες πυρές

Δεν ήταν μόνο φλόγα

Ήταν αίμα.

Η ανελέητη πορεία προς το χάος ξεκίνησε εκείνο το βράδυ του Μαΐου του 1963. Ακούσαμε από το ραδιόφωνο ότι στο κέντρο της Θεσσαλονίκης είχαν ξεσπάσει μεγάλες ταραχές και υπήρχαν τραυματίες.  Ήμουν τότε, τριτοετής φοιτητής της Ιατρικής, έμπλεος ενθουσιασμού και αυτοπεποίθησης, με κατάλευκο ιατρικό μανδύα, στηθοσκόπιο και σφυράκι των αντανακλαστικών στον δεξιό θύλακα του μανδύα…Η κλινική μας εκπαίδευση και διαλέξεις γίνονταν στο νεότευκτο, τότε, Πανεπιστημιακό Γενικό Νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ – δωρεά των ομογενών της Αμερικής στην γενέτειρα.      Με την άφιξη μου το πρωί της επόμενης ημέρας στο ΑΧΕΠΑ ήταν φανερό ότι κάτι δραματικό συνέβαινε και επικρατούσε μια τεράστια αναστάτωση. Στον διάδρομο, ο επιμελητής της κλινικής, μας ενημέρωσε ότι το μάθημα είχε αναβληθεί και μας παρότρυνε να επιστρέψουμε στα σπίτια μας. Ο λόγος έγινε σύντομα γνωστός. Ένας ασθενής, γνωστός στο Πανελλήνιο, νοσηλεύονταν κλινικά νεκρός σε ένα από τους θαλάμους του ΑΧΕΠΑ. Το προηγούμενο βράδυ ένας “εθνικόφρων” εποχούμενος σε τρίκυκλο, είχε θρυμματίσει το κρανίο και πολτοποιήσει τον εγκέφαλο του βουλευτή της Αριστεράς, Γρηγόρη Λαμπράκη. 

Αλλαγή σκηνικού – 21η Απριλίου 1967. Τελειόφοιτος πλέον φοιτητής της ιατρικής, με την αποκατάσταση της «ομαλότητας» και κυκλοφορίας, όδευσα πεζός προς το ΑΧΕΠΑ από την Βασ. Όλγας (περιοχή 25^ης Μαρτίου). Έξω από το Νοσοκομείο παρατεταγμένα άρματα μάχης με βλοσυρούς ανθυπίλαρχους να αναδύονται από τους πυργίσκους και να κτενίζουν τους περαστικούς μήπως κανένας ρίξει καμιά βόμβα μολότωφ. .. Ο καθηγητής χειρουργικής εμφανίζεται στο αμφιθέατρο και δηλώνει ότι εμείς είμαστε γιατροί και δεν έχουμε καμία σχέση με όσα διαδραματίζονται έξω. Ολοκληρώνει την παράδοση και αποχωρεί σκυθρωπός.

Ιούλιος 1967. Σύνταγμα Νεοσυλλέκτων Κορίνθου. Συμμετέχω στον εμβολιασμό εκατοντάδων νεοσυλλέκτων μερικοί εκ των οποίων λιποθυμούν στη θέα της εμβολιαστικής  βελόνης.. η οποία πυρακτώνεται πριν από κάθε νέα χρήση (πεπυρωμένης, όπως θα έγραφε ο Γαληνός, στον 2^ο αιώνα μ.Χ.). Ο στρατός δεν διέθετε το 1967 βελόνες μιας  χρήσης… Δεν τολμώ να σκεφθώ τις επιπτώσεις αυτής της τακτικής. Η πρότασή μου για βελόνες μιας χρήσης είχε απορριφθεί ασυζητητί…

1967 – Χίος, κέντρο εκπαίδευσης υποψηφίων Εφέδρων Αξιωματικών Υγειονομικού. Εκπαίδευση στην οργάνωση και λειτουργία ΚΙΧΝΕ (κινητών χειρουργείων πρώτης γραμμής). Τα τουρκικά αεροσκάφη υπερίπτανται του στρατοπέδου σε ύψος που διακρίνεται ο πιλότος! Ο Γραφικός Λοχαγός μας, εκστομίζει φιλοφρονήματα και απειλεί να τα καταρρίψει με την χατζάρα του… Από Κόρινθο προς Χίο με πλοίο γραμμής, διανυκτέρευση στο κατάστρωμα. Από Χίο προς Πειραιά, στην επιστροφή, σε καμπίνα 1ης θέσης ως υποψήφιος πλέον Ανθυπίατρος Υγειονομικού με το βραχύ σιρίτι, εγκάρσια, στο τέλος της επωμίδας. 

13, Δεκεμβρίου 1967. Μεσημέρι. Σε κάποιο RΕΟ η GMC επιστρέφοντας από το Μεγάλο Πεύκο στην Αθήνα με την υπόλοιπη τάξη της σχολής Εφέδρων Αξιωματικών Υγειονομικού.  Ξαφνικά, ένα αυτοκίνητο της Αμερικανικής αποστολής με εκτυφλωτικά φώτα στο καταμεσήμερο, και με μια δαιμονισμένη σειρήνα μας προσπερνά με ιλιγγιώδη ταχύτητα κατευθυνόμενο προς την Αθήνα. Με την άφιξή μας στην Αθήνα γρήγορο γεύμα και εγκλεισμός στους θαλάμους μέχρι νεωτέρας!  Κυκλοφορεί η φήμη ότι έγινε πραξικόπημα αλλά κανείς δεν γνωρίζει ποιος κινήθηκε εναντίον ποιου. Η εικόνα ξεκαθαρίζει σύντομα. Φημολογείται ότι ένας επιλοχίας έπεσε νεκρός από σφαίρες συναδέλφου του, αλλά κανείς δεν μπορεί να το επιβεβαιώσει.

Τα μαθήματα στη σχολή επανέρχονται. Ένα από τα θέματα, πυρηνικός πόλεμος. Στην άσκηση επί χάρτου θριαμβεύω διότι ζήτησα τεθωρακισμένα – η ορθή απάντηση που εντυπωσίασε τον Αρχίατρο-Συντονιστή της άσκησης, (Αντισυνταγματάρχη Υγειονομικού)… Ο όρος «Αρχίατρος» απαντάται στο έργο του Γαληνού, και ο όρος «Συνταγματάρχης»  στο έργο του Αρριανού, βιογράφου του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Και το σιρίτι μου, κοσμεί πλέον όλη την περίμετρο της επωμίδας! Ο πατέρας μου αποστρατεύεται μετά από μερικούς μήνες με το βαθμό του Συνταγματάρχη. Ο αδελφός μου προάγεται μελλοντικά (μετεκπαιδευθείς) σε έφεδρο Ίλαρχο (βλ. Αρρριανό) Τεθωρακισμένων!

Ιούλιος 1969. Οι Αμερικανοί πατούν στο φεγγάρι… one small step for man….and all that! Αναμνηστική φωτογραφία με το μοναδικό αστέρι να απαστράπτει στην επωμίδα. Έφεδρος Ἀνθυπίατρος Ὑγειονομικοῦ.  ΦΥΛΛΟΝ ΠΟΡΕΙΑΣ. Κλάσις ‘Επιστρατεύσεως 1963. Διαγωγή_______. Αριθμός στολῆς 6. Ἀριθμός ἀρβυλλῶν 7.

Ιούλιος 1969. Αεροδρόμιο Heathrow. Νέο ξεκίνημα με βάρκα την ελπίδα…

1970. Κινηματογράφος CURZON, Mayfair, Λονδίνο. Προβάλλεται η ταινία Ζ. Κυκλοφορούν φήμες ότι η Πρεσβεία καταγράφει αυτούς που αγοράζουν εισιτήρια για την παράσταση! Βλέπω την ταινία του Κώστα Γαβρά και ξαναζώ εκείνο το μοιραίο βράδυ του 1963!

1974. Είμαι Eπιμελητής Β᾽ σε Νοσοκομείο του Ανατολικού Λονδίνου. Πασχίζω να περάσω το MRCP (χωρίς αυτό το πτυχίο αποκλείεται μια Νοσοκομειακή/Ακαδημαϊκή σταδιοδρομία). Τα επινίκια με την πέμπτη απόπειρα…. Έγγαμος με την Diana στον δεύτερο χρόνο της συζυγικής μας ζωής. Εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο. Στην Ελλάδα Γενική Επιστράτευση. Ενημερώνω τον Διευθυντή μου. Αποχαιρετώ την Diana και δεν γνωρίζω αν θα την ξαναδώ.  

Παρουσιάζομαι στην Ελληνική Πρεσβεία του Λονδίνου σύμφωνα με το ΦΥΛΛΟΝ ΠΟΡΕΙΑΣ. Οι πόρτες της Πρεσβείας διάπλατα ανοιχτές. Τα δωμάτια άδεια. Ψυχή πουθενά… Κάποια στιγμή εμφανίζεται ένας – υποθέτω – υπάλληλος, με την αγωνία ιχνογραφημένη στο πρόσωπο του. Μα τι θέλετε, λέει… Έφεδρος Ανθυπίατρος Υγειονομικού, λέω, ετοιμάζομαι να δείξω το ΦΥΛΛΟΝ ΠΟΡΕΙΑΣ, και τον χαιρετώ στρατιωτικά. Στην διάθεση της Πατρίδας! Η απάντηση – Πήγαινε γιατρέ μου στο ιατρείο σου και αν σε χρειαστούμε θα σε καλέσουμε. Στο γυρισμό σταματώ για λίγο στην Εκκλησία της Του Θεού Σοφίας, στο Bayswater. Ο ιερέας και μερικές γριούλες υμνούν ΤΗ ΥΠΕΡΜΑΧΩ!

Επιστρέφω αργά το απόγευμα στο Νοσοκομείο μου και στη Diana.

Τελείωσε ο πόλεμος;; Ρωτάει….!

H Αγγελική Παναγιωτάτου από τη Θηνιά της Κεφαλονιάς (1878-1954) είναι μία εμβληματική προσωπικότητα για την ιστορία της Ιατρικής και των επιστημών γενικότερα. Είναι η πρώτη γυναίκα που σπούδασε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών (1893-1897), μετεκπαιδεύτηκε στο εξωτερικό και εξέλιξε πλήρως την επιστημονική της διαδρομή: έγινε διδάκτωρ, υφηγήτρια, έκτακτη και τακτική καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Αθηνών και αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας. Έγραψε ιατρικά βιβλία, δημοσίευσε 170 επιστημονικές εργασίες «εις τα σπουδαιότερα ιατρικά περιοδικά εν Ευρώπη, Ελλάδι και Αμερική…», καθώς και εργασίες πάνω στην Ιστορία της Ιατρικής.

Τεράστιο ήταν και το κλινικό της έργο. Ως Διευθύντρια της «Υγειονομικής Πολυκλινικής» της Δημαρχίας Αλεξανδρείας εξυπηρετούσε 35-40 χιλιάδες άτομα (μόνο γυναίκες και παιδιά), σημειώνεται δε ότι αυτή δεν ήταν η μόνη θέση στην οποία πρόσφερε υπηρεσίες. Στις πλούσιες κοινωνικές της δράσεις περιλαμβάνονται – μέσω του Εθνικού Συνδέσμου Ελληνίδων Αιγύπτου- το «σχολείο Εργατίδων», για παροχή εκπαίδευσης σε εργαζόμενες γυναίκες, παιδικές εξοχές για την αποκατάσταση της υγείας των παιδιών, υπαίθρια σχολεία για λόγους υγιεινής και το «οικόπεδο της χαράς» για παιγνίδια, άθληση των παιδιών μιας περιοχής κλπ. Στα πλαίσια πολιτιστικών δράσεων διοργάνωνε μουσικές – καλλιτεχνικές εκδηλώσεις, παραστάσεις αρχαίου θεάτρου κλπ.

Η γιατρός Αγγελική Παναγιωτάτου αναγνωρίστηκε επίσης εκτός Αιγύπτου και Ελλάδας. Η γερμανίδα βιολόγος, εκπαιδευτικός και συγγραφέας Elga Gandella Kern (1888-1957), την περιέλαβε σε βιβλίο της με τον τίτλο «Γυναίκες ηγέτιδες στην Ευρώπη», μαζί με την Αλεξ.Κολοντάι, τη Σέλμα Λάγκερλεφ, την κόμισσα Άννα ντε Νοάιγ, την Κέτε Κόλβιτς κ.α., τις οποίες θεωρεί ως αυτές που συνέβαλαν στη διαμόρφωση της Ευρώπης την εποχή τους.

Το βιβλίο, 45 σελίδων (ISBN 978-960-532-101-7) κυκλοφόρησε τις τελευταίες ημέρες του 2021 από τις εκδόσεις «συλλογές» του Αργ.Βουρνά (τηλ.210-3840.187) και μπορεί να ζητηθεί από όλα τα βιβλιοπωλεία.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ

Ο Γεράσιμος Ρηγάτος σπούδασε Ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών όπου αναγορεύτηκε Διδάκτωρ της Ιατρικής και Υφηγητής- Άμμισθος Επίκ. Καθηγητής Παθολογίας. Υπηρέτησε επί 40 χρόνια σε νοσοκομεία, τα περισσότερα των οποίων ως συντονιστής διευθυντής στο Νοσοκομείο «Αγιος Σάββας». Ίδρυσε την Ελληνική Εταιρεία Ψυχοκοινωνικής Ογκολογίας, τις εργασίες της οποίας συντόνισε επί πολλά χρόνια. Έχει τιμηθεί από την ΕΟΠΕ και από διάφορες άλλες ογκολογικές εταιρείες, από την Ακαδημία Αθηνών με βραβείο Α΄ Τάξεως και από το Παιδαγωγικό Τμήμα του ΕΚΠΑ με τον τίτλο του Επίτιμου Διδάκτορα. Έχει βραβευθεί από την Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών (Έπαινος «Μάρκου Αυγέρη», Χρυσό μετάλλιο «Γρηγ. Ξενόπουλος» δύο φορές, και «Βραβείο Άγις Θέρος»). Πρόσφατα γιορτάστηκαν με δύο εκδηλώσεις και δύο αφιερωματικά τεύχη τα 40 χρόνια του συγγραφικού του έργου

Από τις ιατρικές εκδόσεις ΒΗΤΑ κυκλοφόρησε πρόσφατα το νέο βιβλίο του συναδέλφου Γεράσιμου Ρηγάτου, ογκολόγου και ενός των ιδρυτικών μελών της ΕΟΠΕ αλλά και γνωστού συγγραφέα, που έχει ως τώρα εκδώσει πολλά και ενδιαφέροντα βιβλία (ιατροϊστορικά, λαογραφικά, διηγήματα). Έχει επίσης γράψει ιατρικά και κυρίως ογκολογικά βιβλία («Εγκόλπιο Ογκολογίας» (4 εκδόσεις), «Ιστορία του Καρκίνου και της Ογκολογίας», «Ψυχοκοινωνική Ογκολογία» κ.α.) .

Το νέο βιβλίο του έχει τον τίτλο «Λογοτέχνες με ψυχική νόσο και εγκλεισμό» και περιλαμβάνει πέντε μελέτες αναφερόμενες σε λογοτέχνες που βίωσαν ψυχική νόσο και ψυχιατρικό εγκλεισμό. Όλοι τους αντιμετώπισαν όχι μόνο τους φρικτούς εσωτερικούς τους δαίμονες, αλλά και τη βαναυσότητα του πλήθους, για να εγκλεισθούν τελικά σε ιδρύματα με θεραπευτικές προθέσεις, αλλά με τις αντικειμενικές δυσχέρειες των υπηρεσιών υγείας της εποχής τους και της φύσης των παθήσεων.

Πρόκειται για τον Γεώργιο Βιζυηνό, τον Γεράσιμο Βώκο, τον Γεώργιο Ζάρκο, τον Μιχαήλ Μητσάκη και τον Ρώμο Φιλύρα. Το έργο του καθενός από αυτούς είναι ήδη καταξιωμένο και έχει αφήσει ανεξίτηλες μνήμες στο σώμα της νεοελληνικής λογοτεχνίας. Όπως γράφεται σε κριτικό σημείωμα «Ο κ. Ρηγάτος απαλλαγμένος από κάθε πρόθεση απλούστευσης ή ωραιοποίησης αναδεικνύει στοιχεία ή στιγμές από το έργο τους, που ίσως έγιναν πλουσιότερες από το βάθος των ψυχονοητικών τους εμπειριών». Το βιβλίο κοσμείται με προσωπογραφίες των πέντε λογοτεχνών που φιλοτέχνησε ο γνωστός γλύπτης, καθηγητής της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών, Θεόδωρος Παπαγιάννης.

Πληροφορίες-κεντρική διάθεση του βιβλίου: ΒΗΤΑ Ιατρικές Εκδόσεις, Αδρανείου 3 και Κατεχάκη, 11525 Αθήνα (Ν. Ψυχικό), τηλ. 2106714371, 2106714340.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ

Ο Γεράσιμος Ρηγάτος σπούδασε Ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών όπου αναγορεύτηκε Διδάκτωρ της Ιατρικής και Υφηγητής- Άμμισθος Επίκ. Καθηγητής Παθολογίας. Υπηρέτησε επί 40 χρόνια σε νοσοκομεία, τα περισσότερα των οποίων ως συντονιστής διευθυντής στο Νοσοκομείο «Αγιος Σάββας». Ίδρυσε την Ελληνική Εταιρεία Ψυχοκοινωνικής Ογκολογίας, τις εργασίες της οποίας συντόνισε επί πολλά χρόνια. Έχει τιμηθεί από την ΕΟΠΕ και από διάφορες άλλες ογκολογικές εταιρείες, από την Ακαδημία Αθηνών με βραβείο Α΄ Τάξεως και από το Παιδαγωγικό Τμήμα του ΕΚΠΑ με τον τίτλο του Επίτιμου Διδάκτορα. Έχει βραβευθεί από την Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών (Έπαινος «Μάρκου Αυγέρη», Χρυσό μετάλλιο «Γρηγ. Ξενόπουλος» δύο φορές, και «Βραβείο Άγις Θέρος»). Πρόσφατα γιορτάστηκαν με δύο εκδηλώσεις και δύο αφιερωματικά τεύχη τα 40 χρόνια του συγγραφικού του έργου

Στο έπος το Ομηρικό 

‘ιός’ είναι το βέλος 

που θρυμματίζει τον χαλκό 

και διαπερνά το σκέλος

Πέρασαν χρόνια και καιροί

αιώνες και μιλλένια  

και να που πάλι οι θεοί

Αχίλλεια βλέπουν πτέρνα…

Ο ´Ασκληπιός´ήταν γιατρός 

και γιος του, ο ´Μαχάων´,  

που αφαιρούσε τους ´ιούς’

θεράπευε τους Αχαιούς

και τις πληγές επούλωνε

με μέλι και με οίνους…

Τα βότανα εγνώριζε 

και ο δεύτερος ο γιός του,

Ο ´Ποδαλείριος´αυτός,

ο ιατρός της νόσου…

Στων Δαναών το στράτευμα

ξέσπασε πανδημία 

απ´την οργή του Απόλλωνα 

για την ιεροσυλία, 

και οι μάντηδες εκλιπαρούν 

μια λύση κατεπείγουσα, 

απ´την θεά´ΥΓΕΙΑ’

Ενίκησαν οι Αχαιοί

ηττήθηκαν οι Τρώες 

του Οδυσσέα ο Δούρειος

έγινε πεπρωμένο…

και στην Τρωάδα το Ίλιον

κείτεται ερειπωμένο…

Ιθάκες περιμένουνε…

Έλληνες να γυρίσουν, 

με Πηνελόπες αγκαλιά 

για να ξαναδειπνήσουν…

Και στον δικό μας τον καιρό

με νέο κορωνοϊό!…

μεταλλαγμένοι οι ιοί, 

νέα μας στέλνουν βέλη –

Αθάνατοι Ολύμπιοι….

παράκληση διάπυρη,

φωτίσατε έναν Ασκληπιό

ασπίδα να εφεύρει…  

Σπύρος Ρέτσας – Απρίλιος 2021

Homeric Epic

The arrows are the viruses

In the Homeric epic 

at once they pulverise the bronze 

and limbs are perforating…

Years passed and even more years went

centuries and millennia

and now once more the gods above 

Achilles’ heel are craving…

Physician was the Aslclepios

as was his son, Machaon,

he extricated viruses

and honeyed wine 

applied to wounds..

carer to the Achaeans,

He knew the herbs

his second son,

his name was Podaleirios, 

the healer of diseases…

Pandemic broke out in the

ranks of the Hellenic armies

Apollo’s fury’s punishment,

the sacrilege avenging….

and seers are pleading for the cure

HYGEIA’S help are seeking

Well, the Achaeans won the war,

the Trojans were defeated

The Wooden Horse of Ulysses 

their destiny’s disaster…

and in the Troad, Ilion

is now left in ruins …

Ithacas, now anticipate

returning Greeks to Hellas, 

with their Penelope’s embrace 

dinners again to enjoy…

And in our troubled times ahead

with new coronavirus,

arrows mutate to viruses…!

Immortal Gods, Olympians,

a fervent supplication…

enlighten, please, a new Asclepios

a good shield to discover….

της νίκης δοξάρια 

τραγουδούν στις κορφές 

Θερμοπύλες κι αυτές 

για μια νέα Ελλάδα 

σαν να ήτανε χτες!

Ξαναζούν Ξενοφώντες

και εγείρουν ξενώνες 

για Βυρώνιες λεγεώνες 

που ατενίζουν Ελλάδα

και δακρύζουν κι αυτές!

Προμηθέας Δεσμώτης…

Τραγουδούν τη Σαπφώ της 

σε βουνά και λαγκάδια 

σε νησιά και πλαγιές 

και απαλύνουν πληγές!

Και στην ύστατη ώρα 

στης θυσίας τη χώρα,

ένα χέρι με χώμα –

της Ελλάδας το σώμα, 

αποθέτει το στέμμα, 

μιας ελιάς είναι σπέρμα!