δύο λόγια ευγνωμοσύνης, ως ένα ελάχιστο ευχαριστώ για την καθοριστική συμβολή σου -μαζί με τον Αλέκο- στη δημιουργία της ταινίας μας «ΜΕΤΑΞΑ: ακούγοντας τον χρόνο». Την πίστεψες από την πρώτη στιγμή και, στη συνέχεια, με τη χορηγία της η ΕΟΠΕ έδωσε τη δυνατότητα να υλοποιηθεί.

Και δύο λόγια βαθιάς εκτίμησης και θαυμασμού για το ήθος, την προσωπικότητα και τη γενναιοδωρία σου,που είχαμε την τύχη να γνωρίσουμε από κοντά.

Καλό σου ταξίδι, φίλε μας.

Με ευγνωμοσύνη,
Νικόλαος Π.Α. Καρβούνης, Παθολόγος Ογκολόγος
Σταύρος Ψυλλάκης, Ντοκυμαντερίστας

Θυμηθείτε : Οι καιροί ού μενετοί.

Οι τωρινοί  απόγονοι της , έκαναν ένα βήμα παραπάνω. Προχώρησαν, εξελίχτηκαν σε Μακρυχέρηδες και  Κοντοπόδαρους. (1α)  Συγχωριανοί και συγγενείς τελικά, τέλος και η βεντέτα μεταξύ τους- όπως στην ταινία – έκτοτε ομονοούν, αλλά όπως και να έχει, κάτι τους κυνηγάει. Δύσκολα ξεφεύγεις από το παρελθόν. Βλέπετε , …..μελαμψές φυλές κοντοπόδαρες ……με γονείς ληστές, των θυμάτων τους θύτες για αμν(λ)ηστεία οι αλήτες τότε/τώρα διοικητές/δηλωσίες…..σκαλιστές ψυχές μακρυχέρηδες….. (2α).

 Ξέρω σας μπερδεύω με τις παραφράσεις, παρενθέσεις, επιλογές, διασκευές στίχων, αλλά κρατιέμαι. Δεν είναι άσχετο, στο βάθος κήπος,  δηλαδή κάτι μένει. Και αυτό μετράει. …

  Εξηγούμαι. Παλιά λέγαμε: Δήλωσε το αυθαίρετο σου για να το σώσεις. Νοικοκυριό δεν μπήκε όμως. Μέχρι σήμερα, ματαιοπονείς ζητώντας  βοήθεια από το παιδί φάντασμα (την ασθμαίνουσα δημόσια διοίκηση, με τους βραδυπορούντες κοντοπόδαρους). Πόσο να βοηθήσουν, ο Σπίθας και η Κατερίνα στη μάχη με τον μακρυχέρη Καραγκιόζη;

Νάτος. 

Δηλωσίας κανονικός, original maimou σε comic μεν, αλλά καθόλου εικονικός. Αραχτός, πίνει  την φραπε-διά του με βιοδιασπώμενο καλαμάκι, παρακαλώ.

Δηλωσίας: Μια ακόμη άτυχη λέξη. Ανάμνηση πικρή της Μακρονήσου, 75 χρόνια πίσω στον εμφύλιο. Τότε, για να ξεφύγεις από τα νύχια των νικητών που έστηναν το νεοελληνικό κράτος, Tώρα; άστο καλλίτερα.

Άνθρωποι της τέχνης με προορατικό χάρισμα, μας χτύπησαν το καμπανάκι.

Γιάννης Τσαρούχης (1910-1989) : Στην Ελλάδα είσαι ότι δηλώσεις. Βέβηλο ίσως το επίκαιρο τωρινό συμπλήρωμα :  και έτσι θα τα κονομήσεις.

Τι κώλυμα με αυτό το ατυχές  ρήμα δηλώνω. Θυμηθείτε τσακωμούς μεταξύ συγχωριανών/γειτόνων για μια ελιά και λίγα μέτρα χωραφιού, μέχρι την τραγική μορφή του πολέμου του κτηματολογίου των εκατοντάδων χιλιομέτρων, ανάμεσα σε Ρωσία και Ουκρανία. Ποιος ξέρει τι ξημερώνει και για την Γροιλανδία. Υπομονή, δεν θα αργήσει ο uncle Sam 

Κάτι ανάμεσα στην καταπάτηση και στην αγορά. 

Στο κάτω κάτω λεφτά έχω. Πόσα θέτε;  την αγοράζω, όπως την Αλάσκα

Nέο πλάνο.

Αλήθεια είπα …είπα να κάνω κάτι Στέλιο μου και μετά το  ξέχασα. Αχ τι ήταν ; Να θυμηθώ , να το θυμηθώ …Τι ήταν  Στέλιο, μου λέες;

  Αντέεεεε. 

Που είναι το κακό; Στέλιο, πας καλά; Πως κάνεις έτσι;  Κάτι σαν χελιδόνι που ανοίγει φτερά ήταν ; Και φεύγει μακριάα ;

Να, να το βρήκα. Να στείλω τις Χριστουγεννιάτικες κάρτες. Είναι, που έχω, αυτό είναι, ένα είδος πως το λένε….Α, ναί. Το θυμήθηκα. Συνειρμική σκέψη, πτήση  ιδεών, flying ideas (φλάιιν αηδίας) που λένε. Άνοιξε και κανένα βιβλίο, Στέλιο μου. 

Κατάλαβα. Έκανα λάθος αγάπη μου. Σε αδίκησα. Εν τέλει Πασταφλώρα μου εσύ το βρήκες, εγώ το μαζεύω. Δεν σε έχει τελικά σε καλή θέση στη λίστα του ο von Altzhaimer, θα περιμένει λίγο (1β.)

Αλλάζουμε πλάνο.

Το είδαμε και αυτό. Στη θέση της  βίλας Σκουλούδη, χτίστηκε το 1960 το ΜΕΤΑΞΑ. Τώρα  στις εορτές, στην στολισμένη με λαμπιόνια δεκαώροφη πρόσοψη του – όνειρο δίπλα στο κύμα στην παραλία της  Πειραϊκής – είδαμε να κατεβαίνουν με ιμάντες (το σύνδρομο  Πασταφλώρας, ξανακτυπά)  από την ταράτσα μέχρι τα κάγκελα, με κίνδυνο της ζωής τους τρείς σαλτιμπάγκοι ντυμένοι στα κόκκινα όπως οι Αι Βασίληδες  της κόκα κόλα. Σύ και ΕΣΥ, τι κάνεις τώρα, χτενίζεσαι; Αυτοί οι απ΄έξω, αγωνίζονται  για το  μεροκάματο του τρόμου, ενώ οι απο΄μέσα για το μεροκάματο της επαγγελματικής εξουθένωσης. 

Θα βάλεις και εσύ άραγε, ένα ακόμη αστεράκι στο πλατινένιο έπαθλο (3) ; Εεε…;

Όλα αυτά  για  το ξεκίνημα της νέας χρονιάς. 

Το δεκαώροφο στο παραλιακό μέτωπο,  σηκώθηκε  πριν την υπαγωγή της πολεοδομίας στο νέο ελεγκτικό οργανισμό. Βλέπετε τότε δηλώθηκε ως επταώροφο από την πλευρά της εκκλησίας του Αι Βασίλη, καλή του ώρα. 

Ολόφωτο τώρα τις γιορτές, στέλνει  Χριστουγεννιάτικο μήνυμα μέσω του Σαρωνικού στον απέναντι αδελφό, τον πολυώροφο γίγαντα (μεγαθήριο) του ellinikon project.

Όπως και να έχει ας μη μεμψιμοιρούμε.  

Και ας κάνουμε λίγο κούβεντος να περάσει ή ώρα. 1γ. .

Πως το λέτε εσείς εδώ ; Γιατί ξέχασα πως το λέμε εμείς εκεί. 1δ.

 Εδώ εμείς το λέμε , we shall overcome. We all know english. * 2β.  Μια ακόμη προσθήκη : με Αγγλικές αλφαβήτες μαλλιαροί μου Ελλαδίτες θλιβερές μου πο@δές…    

Α, να το θυμήθηκα. Θα τα ξεπεράσουμε όλα. Αισιοδοξία.

Κόντρα στον καιρό, εμπρός λοιπόν, με  βήμα ταχύ στην νέα χρονιά, όσο και αν ο μέσα μας εχθρός δυσανασχετεί: Με ποιους δίπλα σου, στον καφενέ – την τωρινή Εκκλησία του Δήμου  – θα έχεις τον πρώτο ελληνικό της νέας χρονιάς, συνοδεία με δίπλες Καλαμάτας, μου λες, εεε, με ποιούς;

Θέλει και ερώτημα; Με την φυλή των φίλων (ίσως; )

Σίγουρα. Το διαχρονικό καταφύγιο.

Στο πνεύμα των ημερών, προχωράμε στο : το κοπή το πίτα  και τέλος. Έτσι εξαργυρώνεται, κλείνει το εορτοδάνειο/σπάσιμο της ρουτινιάρικης καθημερινότητας. 

Κάθε κατεργάρης στο πάγκο του. 

Καλημέρα θλίψη; 

Όχι. ΠOTE.

Καρτερούμεν.

*  Συνειρμική σκέψη : Η συγγένεια της εισαγωγικής εικόνας του σημερινού άρθρου, με το εξώφυλλο της ποιητικής συλλογής, Ιμάντες και μετα -ποιητές, του Α. Αρδαβάνη. Το χαμογέλα ρε συ …τι σου ζητάνε ; είναι τίτλος βιβλίου του Χρόνη Μίσσιου.

1.  Κέντρων : Λογοτεχνικός όρος για το  συνεχές μπόλιασμα ενός κειμένου, με δανεικές εικόνες και λέξεις. Παλιός Ελληνικός κινηματογράφος:

1α..Μακρυκωσταίοι και  Κοντογιώργηδες. 1β. Μια τρελή, τρελή οικογένεια,. 1γ. Γαμπρός από το Λονδίνο. 1δ. Η θεία από το Σικάγο. 

2 α,β.  Δ. Σαββόπουλος (1989). Το κούρεμα. 

3.  Πλατινένιο έπαθλο  (2025) στο Μεταξά, σε αξιολόγηση  ελληνικών νοσοκομείων από εμπορική επιχείρηση.

Εικ.1  Μακρυκωσταίοι και Κοντογιώργηδες.

Εικ.2  Ο ήρωας του θεάτρου σκιών. Με το γαϊδουράκι του. 

Eικ 3. Mια τρελή, τρελή οικογένεια.

Εικ.4  Ο Uncle Sam σε νέες περιπέτειες.

Εικ.5  Μια αλλαγή χρήσης γης. Άνω αριστερά, η εκκλησία Αγίου Βασιλείου.

Στην εισαγωγική ομιλία από τον υπογράφοντα – που δεν είναι ποιητής – αλλά : είναι στιχάκι της στιγμής… δόθηκε η τωρινή ατμόσφαιρα της ογκολογίας που επώασε αυτό το βιβλίο.  Δεν ξεφεύγουμε βέβαια εύκολα από το παρελθόν που μας κοιτάει και του τρέχουνε δάκρυα, ενώ σε κάποιον άλλο του τρέχουνε τα σάλια. Απτόητος ιππότης o ποιητής; ξιφουλκεί εναντίον γνωστών και αοράτων εχθρών.

Αδύναμοι εμείς, δεν τον αντέχουμε πάντα.

Σταθήκαμε όμως πολύ στο  μετέωρο του ερώτημα :  Υπάρχει επιστροφή; Ποίημα της σελ. 115.  Δείτε το

Το  βιβλίο αφηγείται γενικά μια πορεία που μιλάει πολύ, στον ομότεχνο.
Οι τελευταίες σελίδες του βιβλίου ξεχωρίζουν, είναι διδαχές και παραινέσεις στους νεότερους  Ασκληπιάδες /Ασκληπιάζουσες. Άραγε ι δόκιμοι όροι για την WOKE;

Πάμε μερικά χρόνια πίσω : Παιδιά μου δυο πράγματα έκανε ο Χριστός, θεράπευε και δίδασκε. Ευλογημένοι όσοι φοράνε τα δυο ράσα. Αναφώνησε ιερωμένος στην κατακόμβη της Στοάς  Βιβλίου στην Αθήνα, με την ίδια αφορμή  (2).

Υπάρχει Ελπίς (3); ένα άλλο εναγώνιο ερώτημα των οριζοντιωμένων προς τους  ορθίους. Αυτό στοιχειώνει μέσα στους θεράποντες.

Οι Άλλοι είναι άλλοι, που είμαστε εμείς; Στο σύνολο του, ένα δυσβάσταχτο βάρος – ένας σάκος μπροστά μας δικός μας και ένας πίσω των άλλων – αξιοπιστίας  δεδομένων. στατιστικής, τεχνητής νοημοσύνης, κατευθυντηρίων γραμμών, της αγοραίας big pharma,  των ανθρωπιστικών τεχνών και η ιατρική των  αποφάσεων μέσω των αξίων του ασθενούς, της κοινωνικής αλληλεγγύης στην διάθεση δημοσίου χρήματος, της αφήγησης, της  συμπόνιας,  της συμμετοχικής απόφασης.

Δείτε τι μας άφησε ο Αίσωπος (4α).

Κάτι άφησε για το Εμείς και ο Μακρυγιάννης. Πάμε και στο τώρα με την φωνή του Μάνου Κατράκη στο Προφητικόν του Οδυσσέα Ελύτη : Εξόριστε ποιητή στον αιώνα σου λέγε τι βλέπεις;
Ο Αλέξανδρος απαντά : Βλέπω το άγγιγμα των ασθενών να γίνεται ποινικό αδίκημα. 

                                      Το κοίταγμα στα μάτια, αργεί ακόμη.

                                      Έρημη κλινική εξέταση.

Και το έσχατο υπαρξιακό ερώτημα: Και μετά και μετά ; Τι και μετά.; Τι γίνεται στο τέλος. τέλος, βρε παιδί μου;

Για τους γιατρούς, μας το μαρτύρησε πάλι ο Αίσωπος, στο ιατρός άτεχνος (4β): οι καλοί γιατροί πάνε στο Άδη.

Το Μαρτύριο του Σταυρού ας είναι παρηγοριά μας.

Ένα ανθέμιο:

Οncology is an art which suffers from overscientification (5).

Κάι κάτι σαν αντίδωρο, καρφιτσωμένο πάνω στο πέτο του  Αλέξανδρου  από τον Ν.Π.Α.Κ

Πότε ιππότης δον Κιχώτης
πότε Ρομπέν των δασών,
προστάτης πασών των ασθενών

παραστάτης ως δάσκαλος νεαρών γιατρών,
έχεις καταλάβεις ήδη το του Άδη το παιγνίδι
και έχεις παραλάβει της ζωής μας το ψαλίδι.

Αλλά σε λίγο θα κάνεις πάσο
και θα αφήσεις το άσπρο ράσο
Πρόσεχε, εδώ είναι Ηλίου πόλη, της Αττικής νταμάρι
όπου ασκούνται μαστιγωτές ξένοι φαντάροι

με βούρδουλες, βρισιές και ιμάντες.
Σε μαύρο σκοτάδι κατράμι, λούφαξαν οι μάγκες
τώρα χωμένοι  στη σιωπή, πίσω από βαρείες μπάντες.

Βάσανα..
Κάτι φωνές ακούστηκαν από τα πίσω καθίσματα:

Θάρρος βρε, Ατρόμητοι Μπερμπάντες.

Αυτά την 7η Νοεμβρίου 2025. Ήταν και ημέρα απεργίας των νοσοκομειακών γιατρών, της ΟΕΝΓΕ.
Στις 5 ήταν της Αγίας Επιστήμης  (είχε μαρτυρικό θάνατο) και του συζύγου της Γαλακτίωνος.

ΥΓ. Με τον τρόπο του Αισώπου: Κάκιστα όντα, των νοσοκομείων ημών εμπιπραμένων, υμείς αδωνίνζετε.

1. Ώρες περισυλλογής και ξυγγραφής για ποιητές και όχι μόνο. Ο τίτλος είναι  δάνειο παράθεμα, ένα ποίημα από την τελευταία ποιητική συλλογή του Οδυσσέα Ελύτη : Τα  Ελεγεία της Οξώπετρας*. Εκδόσεις Ίκαρος Αθήνα 1991.
   * Ακρωτήρι της Αστυπάλαιας.
2. Ευχές από τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Ιερώνυμο την 15η Ιανουαρίου 2016, στην  Στοά  Βιβλίου σε παρουσίαση του βιβλίου του π. Αδαμαντίου Αυγουστίδη, ψυχιάτρου: Συντροφεύοντας το άνθρωπο που νοσεί. Εκδόσεις Αρμός, Αθήνα 2015.
3.  Κατά τον Δ. Σαββόπουλο : δεν υπάρχει ελπίς στην Ελλάδα ζεις.
4. 4α.β.  Αισώπειοι Μύθοι.  Εισαγωγή , μετάφραση, σχόλια : Θ. Γ. Μαυρόπουλος . Εκδόσεις Ζήτρος, Αθήνα 2005.
5. Gianni Bonadonna  (1934-2015). Ιταλός ογκολόγος της εποχής της εξελιγμένης χημειοθεραπείας:  Farmorubicin αντί Αdriamycin. Περάσαμε στην στοχευμένη,  την ανοσοθεραπεία, την γενετική . Αναρωτιέμαι τι θα έλεγε σήμερα.

Από το μεσαίωνα. Μέχρι τότε – αφήνω στην άκρη τα Ασκληπιεία του αρχαίου κόσμου – οι αρχέγονες μορφές νοσοκομείων, όπως : η  Βασιλειάδα του Μεγάλου Βασιλείου στη Καισάρεια,  η Μονή Παντοκράτορος  στην Κωνσταντινούπολη (1), το  Hôtel-Dieu στο Παρίσι, ήταν εστίες για τους άπορους. Δεν ήταν τεχνοκρατικά ιδρύματα και δεν θα μπορούσαν να ήταν.  Οι τεχνολογικές/βιομηχανικές επαναστάσεις βήμα – βήμα, ήλθαν μετά. Οι δομές του Βυζαντίου λειτουργούσαν – με την κυριολεξία της λέξης με ιερείς και μοναχούς – ως πράξη φιλανθρωπίας. Η  συλλογική, νοσοκομειακή περίθαλψη τότε – ένας ιατρός, πολλοί ασθενείς – δωρεάν για τους απόρους και χρέωση  της αμοιβής του ιατρού  μόνο για τους εύπορους,  τους έχοντας και κατέχοντας. Ουσιαστικά όμως ,δεν είχε να προσφέρει τίποτε παραπάνω από όσα προσέφερε η ατομική περίθαλψη – ένας ιατρός, ένας ασθενής – δηλαδή η επίσκεψη στο σπίτι. Οίκαδε και όχι οίκοθεν (2).

Όπως και να είχε, με τα τότε πενιχρά ιατρικά μέσα του καιρού εκείνου, δεν υπήρχε διαφορά στην διαγνωστική και θεραπευτική προσέγγιση,

Πάμε στο σήμερα. Κορύφωση της τεχνολογίας  και όσο για τους λειτουργούς της υγείας, ζόρικα τα πράγματα.

Κακά τα ψέματα. Μετακινούμαστε σε μια ιατρική χωρίς ιατρούς. Η κίνηση / movement : Μπορώ και χωρίς… (πχ το bra μου)  μας  πάει λίγο πιο εκεί, γιατί όχι και χωρίς  τον Doctora μου.

Πιάνω στον αέρα μια λέξη απ’, τον γιατρό μου και την ξεσκονίζω στο διαδίκτυο. Δεν είμαι μόνος/η και ότι άλλο ορίζει η woke.

Η Βig Pharna είναι εκεί, θα με φροντίσει : πές μου μια λέξη αυτή μόνη λέξη  – από τι νομίζεις ότι πάσχεις – και εγώ θα σου πω τι θα αγοράσεις (3). Η τυποποίηση των διαγνώσεων –  ως σημείο εκκίνησης,  οδηγεί σε αυτοματισμό της συνιστώμενης  θεραπείας  με τις ευλογίες της αγοράς.

Kαι με τον λειτουργό υγείας τι γίνεται; Έλα τώρα, τι να παιδεύεσαι εσύ ιατρέ μου, τι το ψάχνεις;  Δες τι λένε οι κατευθυντήριες γραμμές. Έτσι και αλλιώς αυτές τις έχει δει πιο μπροστά από σένα, ο πελάτης, συγνώμη ο ασθενής ήθελα να πω. Άσε που παραμονεύει και ο δράκος. Μακριά από μπλεξίματα με δικαστικές /ασφαλιστικών περιπέτειες,  διότι δεν συνεμορφώθην προς τας υποδείξεις *. Έστω και αν οι οδηγίες δεν έχουν δεσμευτικό χαρακτήρα, που να μπλέκεις τώρα ; Μια αμυντική ιατρική από τους θεραπευτές – κάνε ότι λένε οι κατευθυντήριες γραμμές – και καθάρισες. Όπως έχουν τα πράγματα, ασθενείς, συστήματα περίθαλψης και ασφαλιστικές οι πάντες, αναζητούν μια ταμπέλα που  να  οδηγεί σε θεραπευτική απόφαση/δέσμευση από τον θεράποντα και τα σκυλιά δεμένα.

EΣY τώρα, γιατί να βασανίζεσαι, είσαι εμμονικός; τι το παιδεύεις; Ιδού, ο αυτοματισμός της προτεινόμενης  θεραπείας, όλα τα λύνει :  Πχ  C34, guidelines και ξεμπέρδεψες. Οne size fits all.

Το μεγάλο ερώτημα, το συμφέρον των ασθενών δηλ η σωστή αγωγή –  πραγματικά προσωποποιημένη θεραπεία, με κάτι που το βλέπει πάνω στον ασθενή ο ιατρός, σε πιθανή κόντρα με τις κατευθυντήριες γραμμές – παραμένει.

Μια ακόμη παράμετρος. Τo υλικό της βιοψίας, ο γενετικός έλεγχος, είναι ένα σημείο εκκίνησης, αλλά δεν μας λέει τα πάντα για τον άρρωστο. Στον φαινότυπο παραφυλάνε επιγενετικά φαινόμενα, δύσκολο  να τα βρούμε.

Μας απόμεινε το τελευταίο οχυρό. Η αντανάκλαση συναισθημάτων θεραπευτή- θεραπευμένου –  η έρημη αφηγηματική ιατρική – πολιορκείται και αυτή από την ΑΙ και όπου ‘νάνε προσδοκούν να πέσει. Χάνεται έτσι  η αμοιβαία ανακάλυψη του εαυτού και απομακρύνεται η ίαση του πάσχοντος, ως αγάπης ολοκληρία (4).

Και κάτι για κλείσουμε.

Για τα υπαρξιακά του τελικού σταδίου, τι έχεις να πείς; Εκεί πλέον είναι τα πιό ζόρικα. Στέκεσαι αμήχανος. Τι θα κάνεις;  H εύκολη λύση: τον τροχονόμο. Παραπομπή: στον  ψυχίατρο, ψυχολόγο, ψυχαναλυτή και ειδικούς στο life coaching, mindfuliness,ή έστω σε ένα πνευματικό.

ΕΣΥ ο θεράπων στην απ΄έξω;

Πάμε και στο οίκαδε. Εκεί χωρίς την πανοπλία (ιατρική μπλούζα), δεν είσαι οχυρωμένος πίσω από το γραφείο, παίζεις  εκτός έδρας, χωρίς αμοιβή, τώρα που δεν υπάρχουνε διόδια και θα νικήσω δίχως πανοπλία* .

Ο χωροχρόνος ανήκει στον ασθενή. Πόσο λίγο ή πολύ,  ξανοιγόμαστε στον απέναντι ως πρόσωπα, γιατρός και  ασθενής, με ποιανού κανόνες παίζουμε, άγνωστο. Αυτή ίσως είναι γοητεία των διαπροσωπικών σχέσεων. Μπορεί να είναι δύσκολο το ξεκίνημα αλλά ο χρόνος και οι επαναλαμβανόμενες επισκέψεις, το γιατρεύουν. Το μήνυμα  του θεράποντος ξεκάθαρο : Αν θες την βοήθεια μου, εδώ είμαι.

Ανταλλάσσουμε ρόλους,  καθρέπτης ο άλλος, ποιος είμαι εγώ, ποιος είσαι  εσύ. Ο καρκίνος είναι οικογενειακή νόσος, με ενδογενή δυναμικά ομάδας και η κοινωνία προσδοκά από εσένα τον θεράποντα, να γίνεις το νέο  μέλος αυτής της οικογένειας. Οι επιπτώσεις ανάλογες με την περίπτωση.  Ποιός πάσχει; πχ ο συναισθηματικός ηγέτης (συνήθως μικρό παιδί),  ο οικονομικός πάροχος (εργαζόμενος γονιός) κ.α.

Τελικά, κυκλική διαδρομή, παίδες. Επιβάτες ανεβαίνουν και κατεβαίνουν ελευθέρα σε ενδιάμεσες στάσεις.

Ναι. Από το σπίτι των θεραπευτών (το νοσοκομείο), στο σπίτι των εχόντων ανάγκη και  αντίστροφα.

Όλοι ανοικτοί – και οι μεν και οι δε – στο κάλεσμα.

Αν μπορείτε ελάτε εσείς κοντά μας. Αλλιώς κάλεσε μας εσύ στο σπιτικό σου . Μια οικογένεια είμαστε. Δεν είμαστε τσακωμένοι, γιατί να μην έρθουμε οίκαδε.

Εναλλακτικά η μάλλον συμπληρωματικά, ψάξε και  στο παρόμοιο νόημα του  εθελοντισμού βλ στάσου κοντά μας (5). Έλα και εσύ. Εμείς είμαστε εδώ. Τι θες, τι μπορούμε. Στο χέρι σου είναι (στο κινητό σου δηλαδή). Ψάξε να μας βρεις, να βρεθούμε, να τα βρούμε.

Μην με αποφεύγεις μάτια μου. Ζωή που δεν μοιράζεται είναι ζωή κλεμμένη*.

• Οι * (αστερίσκοι) παραπέμπουν σε στιχάκια σαλεμένων ποιητών.

1. Timothy Miller. Η γέννησις του νοσοκομείου στην Βυζαντινή Αυτοκρατορία.  Εκδόσεις Βήτα. Αθήνα , 1988.

Σημ. Η μετάφραση είναι του αείμνηστου συναδέλφου Νίκου Κελέρμενου και προλογίζει ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Ιερώνυμος. Είναι μια αναφορά/σχολιασμός εγγράφων του 13ου αιώνα: Το Τυπικόν (οργανόγραμμα λειτουργίας του ιδρύματος, ως δραστηριότητα της μονής), ήταν  πολύ πρωτοποριακό. Ένα ακόμη παράδειγμα του όταν εμείς : Γυναίκες ιατροι/νοσηλεύτριες φρόντιζαν γυναίκες ασθενείς, στη Μονή ενώ την ίδια εποχή  στo Hôtel-Dieu ασθενείς στοιβάζονταν ανά δύο σε ένα κρεβάτι.

2. https://www.babiniotis.gr  Οίκοθεν-οίκοι-οίκαδε, από την σύνθεση στην ανάλυση.
3. https://www.nccn.org Α library of guidelines for patients with cancer created with recommendations from NCCN.
4. π. Φιλόθεος Φάρος. Η ίαση ως αγάπης ολοκληρία. Εκδόσεις Καστανιώτη, Αθήνα, 1988.
5. Στάσου κοντά μας. Σύλλογος εθελοντών στο ΓΑΝΠ Μεταξά, ο μοναδικός πανελληνίως, με μηδενικά λειτουργικά έξοδα. Όλα για τους ασθενείς : Χρόνος και χρήμα (συνδρομές μελών). 

Εικ 1 . Τίτλος : Η μέρα μικραίνει και το ψιλόβροχο σου τρώει την ψυχή (1).

Υπότιτλος: Μόνη παρηγοριά οι φίλοι.

Τι έχεις αδερφέ μου; Μίλα. Έλα, βγάλτο από μέσα σου.

Μμμμμ.  Μμμμμ

Μίλα μας ρε, μας έβγαλες την ψυχή. Μην τα μασάς. 

Ναι ρε συ. Τα μασάω και φτύνω τα κουκούτσια.  Δεν αντέχω άλλο. Σκάω,  πονάω πολύ.

Ρίχτα, Τι νταλγκάς σε πλάκωσε; Βγάλτο.

Να και μπατήρης και μονήρης. Άντε και με την φτώχεια, σφίγγεις το ζωνάρι. Φάρμακο  για την μοναξιά ξέρεις  ρεσύ, ο περπατημένος; Πες μας  ρε Μπρούκλη, τι γίνεται στο αμέρικα, η ιατρική της ακρίβειας, και της κονόμας, το  βρήκε το φάρμακο για τα πρόσωπα;

Σιγά τα μούσμουλα.

Τι γίνεται στο Μπρούκλιν; Να, έχουμε νέα προερδράρα. Ο νέος ουμανταδόρος στο αμέρικα, 

φιλάρα, δικός μας είναι, όλο  maga (2) μου μας φωνάζει 

Άσε ρε τα σάπια. Για γιατρικά μιλάμε. 

Τι να πω; Δεν κατέχω. Άσε ρεε. Δες τι γίνεται γύρω, έξω από τον εαυτό σου.

Αμάν  βλέπεις ότι βλέπω; Αυτή είναι. Αυτή η  μανταμίτσα. Δεν κάνω λάθος φιλάρα, δικηγορίνα στην Μπουμπουλίνας, αστέρι, σου λέω. Τι ψάχνει στο περουκάδικο δικέ μου ;

Ρε εσύ, άσε τον κόσμο ήσυχο. Με εμάς τι γίνεται; Κοίτα τα χάλια μας: 

Ντάξ, Ντάξ, φτώχεια,  ακρίβεια και μοναξιά και ρέστοι και ξέμπαρκοι, ψωμολυσάμε. Νάχαμε και την υγειά μας πάει στο καλό. Θέλει τύχη να την έβρης και τσέπη να την στηρίξεις. ‘Οπου πέσεις. ‘Αστα να πάνε.

Εικ 2. Το περουκάδικο. Πως να κρυφτείς από τους καφενόβιους. Έτσι και αλλιώς τα ξέρουν όλα.

Ώπατης βγαίνει. Τι κάνει…. ρεσύ, χώνεται δίπλα, στη μπάρα.  Βροντάει η τσέπη της, αλλά σόλο.  

Τι κάθεσαι έμπατης.

Εικ 3. Στο μπαρ το ναυάγιο.

Την κόβω από το διπλανό σκαμπό. Κρατάει με χάρη το ποτήρι χωρίς νάζι, αλλά με νύχια  κοντά, άβαφα, άβαφη γενικώς, χείλια, μάγουλα, μάτια. Το ρούχο σεμνό. Ρε μάγκα μου τι ψάχνει εδώ μέσα, δεν κολλάει με το σκηνικό. Εντάξει. Αλλιώτικα μιλάει το απέξω. Το από μέσα τι να λέει ; με τρώει η περιέργεια. Βούρ λοιπόν και την  πέφτω δίπλα.

Πρέπει να ξέρεις μηχανή να κόψεις μαύρα μάτια, δικέ μου.

Καλά τα λες. Όλος ο κόσμος τώρα δουλεύει μηχανές. Τα λέμε τελικά καθιστοί, όχι στο όρθιο. Να μη στα πολυλογώ… 

Εψές αργά στο μπαρ τα ναυάγια βρέθηκα να τα πίνω με μιάν άγια.

Εικ 4 . Επιμύθιο (3) πάλι οι δυό τους. Κουβέντα που έπιασε ξώφαλτσα το αυτί μου.

Ερημιά.. Πούνε τα ναυτάκια τα ζουμπουρλούδικα, οι τσάρκες….Για ξαναρίχτα ρε μεγάλε.

Τι να σου λέω, καταδεχτικιά με τους μόρτες και τις πόρνες, τόπιασες; σου θυμίζει κάτι; Βασανισμένη. Κομμάτι από το στήθος της να έχει κοπεί, να έχει το ξορκισμένο και να μπαινοβγαίνει στου  στου Μεταξά. Τα μαλλιά άρχισαν να πέφτουν  και δεν μπορεί να το περνάει ντούκου. Περνάει πολύς κόσμος απ΄το γραφείο.

Είναι σε καλά χέρια; 

Τι να σου πω.  Λειτουργοί σου λέει ο άλλος. Άλλοι το ρίξανε  στο υπαλληλίκι της αδιαφορίας, άλλοι στη εκμετάλλα και μόνο μερικά κορόιδα  απ΄ αυτούς βάζουν το κεφάλι  κάτω πολεμάνε και βοηθάνε τον κοσμάκη. Τι τα θες ; Ναι, όλα τα δάκτυλα δεν  είναι ίδια, αλλά όσοι είναι  από τους από κάτω, στην πιάτσα ή στο γκοβέρνο – δεν έχει και καμμιά  διαφορά – τους καβαλάνε όπως και εμάς. Τους έχουνε στην τσίτα και τους ρουφάνε το αίμα με χάρτινο καλαμάκι βιοδιασπώμενο. Τα   αφεντικά όλα την ίδια μούρη έχουν . Άτιμη kenonia. Κάνανε την θεά Υγεία  διμούτσουνη και αυτή. Απ΄την μια στο : πελάαατες μου – τύφλα να΄χει ο Βέγγος – και από την άλλη στη καλοσύνη.

Έτσι μπράβο ταβγαλες. Μη σκας αδερφέ μου. Στην Ικαργιά ξέρεις ρεσύ γιατί ζούμε πιο πολύ; Γιατί έχουμε ανάπηρο ΕΣΥ.   Χα,χα… χα καλό έεεε. Ας είναι καλά μας που θρέφει η μεσόγειος.

Εικ 5. Η οδός Φίλωνος  στο λιμάνι με ψιλή βροχή και στο βάθος το μοναστήρι του Αγ. Σπυρίδωνος.

 Άντε να τα μαζεύουμε.

Από  τα σκοτάδια της ψυχής στο ημίφως των μαραζιασμένων ψυχών και από εκεί πού; Μαζί σου στο φως.

* Αφορμή το εξώφυλλο της Έφης Σπανού, στο βιβλίο : Λεξικό της πιάτσας, του Ευάγγ. Παπαζαχαρίου. Εκδόσεις Κάκτος, Αθήνα 1998.

1. Βασίλης Πισιμίσης : Τρούμπα, Βουρλά, Λιμάνι. Χώρος και μνήμη του Πειραϊκού περιθωρίου τον 20ο αιώνα. Εκδόσεις Μωβ. Αθήνα 2022.
2. Make America Great Again : ΜΑGA  προεκλογικό σύνθημα του D. Trump.
3. Επιμύθιο: Κάτι που πέντε χρόνια στην Λακωνία δεν το έμαθα. Τώρα το διάβασα: Οι Αμύκλες κοντά στη Αρχαία Σπάρτη  χάθηκαν, γιατί κάποιος σιώπησε μπροστά στην επερχόμενη καταστροφή. Δεν μίλησε.

Αναφορά στο Pervigilium Veneris του 2^ου-3^ου μ. Χ αιώνα, από τον George Steiner στο βιβλίο του: Η απόσυρση από την λέξη. Εκδόσεις Έρασμος, Αθήνα 2021.

Πρωινό Δευτέρας. Α’ παθολογική, 3ος όροφος ΜΕΤΑΞΑ. Ετοιμασία για την επίσκεψη γραφείου  – ανασκόπηση συμβάντων του Σαββατοκύριακου και προγραμματισμός  εβδομάδος. Ακολουθεί η  παρά  τῇ κλίνῃ  του ασθενούς, επίσκεψη των 32 νοσηλευομένων.

Στο κληρονομημένο γραφείο με θέα τον Σαρωνικό,  σκαλίζω κάτι χαρτιά και χτύπημα στην πόρτα:

Eίστε ο διευθυντής; 

Μάλιστα. 

Έχετε μια  εισαγγελική παραγγελία να δείτε τον κρατούμενο. 

Παρακαλώ καθήστε να δούμε τι συμβαίνει.

Ανήσυχος γύρο στα 60.

Να φύγω γιατρέ μου να πάω στην Αμερική μπας και βρω την γιατρειά μου.

Ανήκεστος βλάβη γαρ.

Ανεγχείρητος όγκος εγκέφαλου, σύμφωνα με γνωμάτευση νευροχειρουργού – βασισμένη όμως σε μια λίγο περίεργα διατυπωμένη καταγραφή αξονικής τομογραφίας και καρκίνος προστάτου, χωρίς ιστολογική – μετά από νοσηλεία δέκα ημερών σε γενικό νοσοκομείο της Αττικής. Είχε προηγηθεί παρατεταμένη νοσηλεία στο ψυχιατρείο φυλακών, όπου θα επέστρεφε…

Φάκελος με πολλά κενά.

Πρυτάνευσαν όμως οι καλές συνήθειες της Κοπεγχάγης του Finssen institute και του Mέταξα.

Αρχή πάντα με την πρωινή αναφορά στην σύναξη της κλινικής από τον εφημερεύοντα ιατρό και την νοσηλεύτρια, για τα βραδινά συμβάντα. Ακολούθως συνοδεία με  τον καφέ στο χέρι μισοτελειωμένο, η ομήγυρις των ιατρών – ειδικευόμενοι και ειδικευμένοι – κατεβαίνει στο ακτινολογικό εργαστήριο για τον σχολιασμό του απεικονιστικού ελέγχου ασθενών. Μια διαδραστική συνάντηση  κλινικών και εργαστηριακών συναδέλφων. Επάνοδος στους ορόφους για το ward round ( we all know English).

Τηρώντας αυτή την καλή συνήθεια ζήτησα από την εισαγγελέα πίστωση χρόνου για να δω τι έγινε στην προηγούμενη νοσηλεία.

Η έρευνα  ξεκίνησε από το ακτινολογικό του γενικού νοσοκομείου. Τι ακολούθησε; Ουδέν το παθολογικόν, για την ίδια εξέταση, σύμφωνα με τα επίσημα αρχεία τους. Μια εξέταση δυο γνωματεύσεις.

Apocalypse then (όχι δεν) αλλά ναι, τότε. ‘Ατιμα greeklish…

Ένας κόσμος που δεν τον είχα ζήσει και δεν τον φανταζόμουν. Bλέποντας θεσμούς αθωράκιστους  να διασύρονται από κάποια μέλη τους – από επιπολαιότητα, ανευθυνότητα ή σκοπιμότητα, άντε κυρά δικαιοσύνη να βρεις άκρη με ανθρώπινες αδυναμίες και  κίνητρα – μου άφησε πίσω του το κουσούρι της αμφιβολίας και της κλονισμένης εμπιστοσύνης για πολλά.

Δεν ήταν λίγο να εμπλέκονται γνωματεύσεις στρατιωτικών ιατρών, φτάσαμε  μέχρι και απονομή αναπηρικής σύνταξης στον εν λόγω κατά φαντασίαν ασθενή, με  ποσοστό 80 % με την φροντίδα ιατροδικαστού. Μέσα σέ όλα, να και ο Ρουβίκωνας με πυρπόληση αυτοκινήτου εμπλεκόμενης δημοσίου λειτουργού στην ίδια υπόθεση, ως ετυμηγορία λαϊκού δικαστηρίου.

Η υπόθεση όπως καταλαβαίνετε έζεχνε, αλλά βρώμαγε και μπαρούτι και καμένα λάστιχα. Η εντολοδόχος εισαγγελεύς πάντως ήταν καθησυχαστική: Ευτυχώς γιατρέ μου, κύριε Κ,  που o υπόδικος δεν είναι  ποινικός, άνθρωπος της νύκτας εννοώ… 

Και έτσι ηρέμησα…

Άργησε όμως να βγει άκρη με συχνές αναβολές – τρία χρόνια τριβής των συν-λειτουργών του δικαίου και της υγείας – πάνω στις μαγειρεμένες γνωματεύσεις.

Ξεχασμένοι όρκοι του Ιπποκράτους με παμφάγες αχόρταγες όρκες ή απλώς ανοησία από τη μια, μάχη με το τεκμήριο της αθωότητας, μάχη για ελαφρυντικά, μάχη για το δίκιο της απάτης από την άλλη. Απροστάτευτος κοινός βίος, ανάξιοι λειτουργοί και από κοντά διαφθορά, διαπλοκή και τεράστιες δομικές, πολιτειακές αδυναμίες/ανωμαλίες και ανοικτά παράθυρα. Μπάτε και αλέστε.

Κάτι πρέπει να γίνει. Συλλογικά όργανα, ιατρικοί και δικηγορικοί σύλλογοι πρέπει να συνεργαστούν και να ανοίξουν τα μάτια της πολιτείας.

Μια παραπάνω την έγνοια για τους κρατούντες. Καρτερούμε την αντίδραση των σχετικών υπουργείων. Οργάνωση μια άτυχη λέξη. Ακούστε τον πόνο της (1).

Ευτυχείτε.

(1). Γερνάω μαμά : με την Τάνια Τσανακλίδου, σε στοίχους Λίνας Νικολοπούλου και μουσική Σταμάτη Κραουνάκη

….  μαμά, γερνάω, μαμά.

   Και τρέμω να ‘μαι αυτό που χρόνια ανησυχείς:

   ωραία, νέα κι ατυχής.

Νικόλαος Π.Α. Καρβούνης, Παθολόγος Ογκολόγος

Άλλο να ζεις την τραγωδία. Τους νεκρούς, τους βασανισμένους, τους αγνοούμενους, τους τραυματίες, τις μνήμες του σώματος και των εικόνων, τις καταστροφές, τον αβάσταχτο πόνο….

Σήμερα τιμούμε  τον έφεδρο ανθυπολοχαγό Αδάμου Αδάμο,  στον Πενταδάκτυλο πάνω από τη Κυρήνεια, πρώην πρόεδρο της Κυπριακής Βουλής, μέλος της ΕΟΠΕ.

Μαζί του σήμερα τιμούμε τους Κυπρίους Συνεργάτες, Συναδέλφους στην Κύπρο, στην Ελλάδα, στο Θεαγένειο, Αγίους Αναργύρους, Άγιο Σάββα, Μεταξά, της απανταχού Διασποράς.

ΠΕΡΙΣΥΛΛΟΓΗ

Κοπεγχάγη, λίγα χρόνια μετά τον  πόλεμο του Κόλπου. Εννοώ του αραβικού, σε εκείνο το μακρινό 2003. Α  non fiction story με αφορμή κάποιο ογκολογικό συνέδριο. Μέσα σε όλα και μια oncotouristic εκδήλωση:  Ομαδική περιήγηση για τους/τις Έλληνες /Ελληνίδες μέλη της ΕΟΠΕ και τους /τις συνοδούς τους. Κουραστική  ομολογουμένως η πολιτική ορθότητα. Το πούλμαν του τουρ στα αξιοθέατα – σε ευχαριστώ ω εταιρία – έχει ως ξεναγό Ελληνίδα φοιτήτρια στο εκεί Πολυτεχνείο, ποντιακής καταγωγής ονόματι Παρθένα. H επίκληση του ονόματος της από άρρενες οικολόγους συχνή και έχει έναν ιδιαίτερο πονηρούτσικο  τόνο : Πεσ´ μας  Παρθένα εκείνο, πέσ´ μας το άλλο, τί βλέπουμε εδώ; Η νεαρά, πρόθυμη έδινε εξηγήσεις από το μικρόφωνο. Ήταν  λίγο μετά τα παλάτια  των ανακτόρων και ξεπερνώντας την μικρή γοργόνα, πέφτει η ερώτηση : Παρθένα, πες μας και τι γίνεται με τους γιατρούς στην Δανία;  Λίγοι Δανοί γίνονται γιατροί: Αν επιμένει η οικογένεια – ξέρετε το παιδί μου θα γίνει γιατρός και ενδίδει το  παιδί – όταν το επάγγελμα, συγγνώμη το λειτούργημα του πατρός ή της μητρός γίνεται  οικογενειακή παράδοση ή αν τελικά κάτι τον καίει μέσα του. 

Και συνεχίζει : Με μηδενική ανεργία ποιος ο λόγος να σκοτώνεται  κανείς σε τόσο μακροχρόνιες  σπουδές.  Λίγοι Δανοί  πάνε τελικά στη ιατρική. Ζουν την ζωούλα τους. Διαλέγουν την  ευκολία τους και το κράτος φίλος, κοντά στον πολίτη. Δεν γυρεύουν μπελάδες. Ως γνωστόν είναι οι ευτυχέστεροι κάτοικοι του πλανήτη. Όπως καταλαβαίνετε λοιπόν, λείπουν ντόπιοι γιατροί, αλλά το  Δανέζικο  σύστημα υγείας δεν έχει ελλείψεις.  Πως αυτό;  Έρχονται στρατιές έτοιμων ειδικευμένων υγειονομικών από το Ιράκ. 

Θα μου πείτε ότι όπως και να έχει, δύσκολο το πολιτισμικό χάσμα τότε, μεταξύ της Σκανδιναβίας (κατά το αβγό) και Μέσης Ανατολής, άραγε πως να τους  βγήκε τελικά; Δεν ξέρω. Ο απολογισμός χρήζει βαθιάς και τεκμηριωμένης ανάλυσης. Στην αφηγηματική ιατρική, ιατρός και ασθενής ανταλλάσσουν ιστορίες. Δεν είναι σίγουρο  πάντα, να βρεις ανθρωπιά – δεν λέω/αποφεύγω  την καραμέλα ενσυναίσθηση – και κατανόηση, από ένα συντοπίτη γενετικά συγγενή και ομόδοξο θεραπευτή, και να σου τύχει αυτό με ένα  αλλοδαπό, αλλόδοξο. Επικοινώντας μάλιστα, σε μια μη μητρική γλώσσα και των δύο, στα αγγλικά. Όλα είναι πιθανά. Η γνήσια ανθρωπιά, δεν έχει ανάγκη το φόρεμα της γλώσσας. Για όσους θέλουν να ταξιδέψουν με ένα μυθιστόρημα σχετικό με το θέμα, υπάρχει λύση (1).

Αυλαία.

Πίσω στα δικά μας, στην  μετά covid εποχή. Είμαστε σε ένα ακήρυκτο πόλεμο λόγω οικονομικών τραυμάτων. Το ΕΣΥ, αιμορραγεί εσωτερικά προς την Ιδιωτική ιατρική και εξωτερικά προς την δυτική Ευρώπη. Πως το λέτε αυτό εσείς εδώ . Πως; brain drain; ναι αυτό. Και τώρα τι γίνεται ; Πως σταματάμε την αιμορραγία; Υπάρχει θεραπεία; Ναι με λεφτά, λεφτά δύο φορές λεφτά και όχι μόνο αυτά. Μια λύση οι μεταγραφές από το εξωτερικό, αλλά και αυτή έχει τα δικά της προβλήματα. Δεν είμαστε ελκυστικοί οικονομικά. Άλλο, το λίγο κρασί, λίγη θάλασσα και το αγόρι μου. ´Eχουμε λοιπόν την δική  μας αιμορραγική διάθεση,  διαταραχή. Τι γίνεται ; Είχαμε την λύση και την χάσαμε. Γλίστρησε  μέσα από τα χέρια μας. Βρέθηκε το φάρμακο. Αλλά ……

Ήταν καινοτόμο, είχε γενετική στόχευση (το κακό στην ρίζα), μια ιατρική ακριβείας. Εξηγούμαι : Εφοπλίστρια από κυκλαδονήσι με την συνδρομή ομότιμου καθηγητού καρδιολογίας των ΗΠΑ, έχει μια φοβερή ιδέα, την βαφτίζει filotimo project (2). Την παρουσιάζουν στη 2η ΔΥΠΕ Πειραιώς και νήσων Αιγαίου.  Εκεί που χτυπά η καρδιά της πιο δύσκολης υγειονομικής περίθαλψης μονίμων κατοίκων και επισκεπτών. Θυμηθείτε :Τουρισμός η βαριά μας βιομηχανία βεβαίως, βεβαίως.

Ακολουθεί επίσκεψη στις ΗΠΑ, για επιτόπια ανίχνευση και ζύμωση, μιας ομάδας με : δυο καθηγητές του ΕΚΠΑ, της ΒΠ και του  ΠΔ, του  ΝΠΑΚ διοικητή  της Β ΔΥΠΕ, του ομότιμου καθηγητού H.L.K. από το Missouri University και της εφοπλιστρίας ΜΕ. Τα έξοδα δικά της. Μια εβδομάδα στο St Louis, Missouri στο εκεί, πανεπιστήμιο. Φανταστική εμπειρία, ενημέρωση και συναντήσεις με Έλληνες της διασποράς στη πανεπιστημιακή κοινότητα. Γυρίσαμε ενθουσιασμένοι. H ιατρική ακριβείας όμως είναι ακριβή.

Αναζητώντας συμμάχους για το  πρόγραμμα filotimo, αλληλέγγυους φιλανθρώπους, έχουμε  μια συνάντηση με την διοίκηση εφοπλιστικού ιδρύματος, παρουσία  στελέχους του, συνεργάτου του ιδρύματος, καθηγητού στο ΕΚΠΑ, του ΠΚ, με μεγάλη δράση εξορμήσεων υγειονομικού περιεχομένου στο Αιγαίο. Άριστος γνώστης των αναγκών. Ιδανική σύνθεση για  brain storming ως αντίδοτο στο brain drain. Αλλά εκεί έπεσε μετεωρίτης. Ο επικεφαλής του εφοπλιστικού ιδρύματος / οργανισμού ανένδοτος : καλοί εσείς, καλή η ιδέα, αλλά δεν εμπιστευόμαστε την παρούσα κυβέρνηση. Σαθρό επιχείρημα. Είμαστε στο 2016. Δυο μήνες μετά, παρέδιδε στην ίδια, το μέγα πολιτιστικό συγκρότημα της παραλίας. Η άυλη επένδυση στη γνώση, στα κενά του ΕΣΥ, θα περιμένει πολύ ακόμα. Είμαστε στο 2024 και έχουμε δρόμο….. H ιδέα φιλότιμο, έφυγε ατιμασμένη και εγκαταλελειμμένη ως Αφιλότιμη – την βλέπετε εικ 2, σε σκίτσο του Θανάση Πέτρου.  Ποιος ξέρει για πιο λιμάνι…..

ΥΓ. Το παρόν στάλθηκε στην συντακτική επιτροπή πριν τις εκλογές και η αναφορά στην Δανία έχει έναν επιπρόσθετο λόγο : την εκεί παρουσία τριών μελών της οικογενείας μας, θύματα του brain drain.

Όλα τα γεγονότα πραγματικά και οι πρωταγωνιστές αναφέρονται με τα αρχικά τους.

1. Olav Hergel : Φυγάς στη Κοπεγχάγη. Εκδόσεις Θύραθεν, Αθήνα 2018 .
2. Filotimo project : Εκπαίδευση σε αμερικανικές πανεπιστημιακές κλινικές αποφοίτων ελληνικών πανεπιστημίων, σε ιατρικές ειδικότητες κρίσιμες για την ομαλή υγειονομική περίθαλψη προβληματικών  περιοχών της χώρας μας .Υποχρέωση του/της υποτρόφου να υπηρετήσει εκεί, ως μέλος του ΕΣΥ ένα αντίστοιχο χρονικό διάστημα

Μη βιάζεστε, όλοι θα πάρετε. Με την σειρά. Με τάξη ……με την αράδα σου θα πας.

Σκηνή πρώτη : Να το πρώτο πρόβλημα. Θυμίζω την αφήγηση του δασκάλου Πάρι Κοσμίδη. Αεροδρόμιο Σικάγου. Επιστροφή από συνέδριο της ASCO. Με υποδειγματική τήρηση της σειράς, περνάμε τον  έλεγχο διαβατηρίων. Άφιξη στο Ελ Πάσο, συγγνώμη στο Ελ. Βενιζέλος, στο έλα να δεις. Μπουλουκηδόν – και γιατί να μην σου φάω την σειρά – οι ίδιοι συνταξιδιώτες/συμπολίτες μας και μη, στριμώχνονται στο γκισέ. Παρακαλώ αγαπητοί αναγνώστες  δώστε μια ερμηνεία : επιγενετικό φαινόμενο ; de novo  μετάλλαξη ;   Σε ένα υπερατλαντικό ταξίδι πολλά μπορούν να συμβούν.

Σκηνή δεύτερη : Άνθρωπος αμόρφωτος ξύλο απελέκητο. Εμπλεκόμενοι φορείς προ των ευθυνών τους. Πατρίς, Θρησκεία, Οικογένεια, Ψωμί, Παιδεία,  Ελευθερία. Και βεβαίως, βεβαίως, παραμονεύει και συμπληρώνει μια βασική έβδομη παράμετρος : it is the economy stupid.

Σκηνή τρίτη : έξω από την Μeta bank των big data. Η πόρτα είναι ανοικτή μπορείτε να εισέλθετε. Πως όμως ; Πρώτα πρώτα, λάθος διατύπωση. Πατώντας το κουμπί, η πόρτα δεν  είναι ανοικτή, απλώς ξεκλειδώνεται.  Θέλει ώθηση, θέλει δύναμη να σμπρώξεις (θεσσαλονικιώτικα) για να ανοίξει. Δεν ανοίγει μόνη της.

Εμπρός κάντο. Ποιός εγώ; Κάντο ΕΣΥ. Γιατί εγώ. ΕΣΥ να το κάνεις.

Για κάτσε την κολοκυθιά  θα παίξουμε τώρα ; Το χουμε το πρόβλημα ή όχι ;

Αμάααν!! Έλα τώρα ρε δικέ μου άστα αυτά. Χαμήλωσε το εγώ σου, να σπρώξεις ΕΣΥ και να μπούμε στριμωχτά οι δυό μας. 

Τι λέω, γιατί  νευριάζω  και τα βάζω μαζί σου; Ιdiot δεν  είσαι; Άντε και μπήκαμε, μου λες τι κάνουμε τώρα; 

Συνεργασία φίλε,  ΣΔΙΤ. 

Τι είναι αυτά που λες ; Ποιά συνεργασία ; Καταργήσαμε τώρα και την Ευκλείδιο γεωμετρία ; τα δύο παράλληλα συστήματα  του  ΣΔΙΤ  (Σύμπραξη Δημοσίου και Ιδιωτικού Τομέα) που προτείνεις για την περίθαλψη,  τρέχουν χωρίς ποτέ να συναντηθούν. Ούτε συμπληρώνει το ένα το άλλο, ούτε συναγωνίζονται (nanoΕΣΥ vs gigaEΓΩ) τίμια, στον  αγώνα τον καλό. Σε λίγο ούτε αυτό. Αγώνας άνευ αντιπάλου. Χω,Χω,Χω, οk. Πας καλά φίλε ; ακόμα κολλημένος με τα παλιά. Νέοι ορισμοί πλέον (2), ξεκόλλα.  So let’s take the money and run, in  parallel highways if you like, megale.

Και μετά και μετά; Τι και μετά; Έλα μην κάνεις τον ανήξερο; θα συγκλίνουμε γύρο από ένα τραπέζι.

Τέλος πάντων. Άλλαξαν οι εποχές. Τώρα πιά με ενσυναίσθηση, με τον εγραμματισμό (δασκάλεμα) των ασθενών, – παλιά, στα λεξικά εννοώ, δεν τις είχαμε αυτές  τις λέξεις –  και από κοντά,  με συμμάχους επαγγελματίες ασθενείς (3), συνηγόρους ασθενών, με κατευθυντήριες γραμμές ειδικά για αυτούς, φτιάχνουμε τελικά, διαδικτυακούς ογκολόγους ασθενείς/ιατρούς.

Ακολουθεί ένα κορφολόγημα  επιλεκτικό, από τους κήπους της Εδέμ, όπως: άνθη από την  ΑΙ,  την μοριακή βιολογία, την νανοτεχνολογία. 

Όλα, οδηγούν τα πράγματα νομοτελειακά, σε μια ΙΑΤΡΙΚΗ ΧΩΡΙΣ ΜΕΣΑΖΟΝΤΕΣ.

Aπό τους Ιατρούς Χωρίς Σύνορα, στην Ιατρική Χωρίς Ιατρούς.

Tι εννοείς. Δεν θα χρειάζονται πια εμάς τους  γιατρούς;

Ειδικά εμάς τους ογκολόγους παθολόγους, καθόλου. Τα μαστόρια (4) οι χειρόνακτες γιατροί, θα κρατήσουν παραπάνω, μέχρι να ολοκληρώσουν την ειδικότητα τους τα ρομποτάκια χειρουργοί. Τέρμα και αυτοί σε λίγο, οσονούπω.

Big Pharma και καταναλωτές – συγγνώμη ασθενείς ήθελα να πω – είναι σε απευθείας δίαυλο επικοινωνίας, χωρίς τους ενδιάμεσους και σε synergy με κάποιο βαθύ ή ρηχό κράτος. Γου και α γα, του και α τα και όλο μαζί, συναλλαγή.

Ένα είναι σίγουρο. Δεν θα πάμε αδιάβαστοι. Μας διαβάζουν. Με την στήλη αυτή – ακριβώς με το προηγούμενο μας άρθρο στα Νέα της ΕΟΠΕ της 28ης Μαρτίου – θρηνολογεί λίγο αργότερα μαζί μας και ο Elon Mask, σε μια αναφορά του την 15η Απριλίου (5).

Άντε να πάνε τα φαρμάκια κάτω. Τώρα ξέρεις. Δεν είναι μόνο ότι ένα μήλο την ημέρα, το γιατρό τον κάνει πέρα. Τέλος πάντων. Έλα  τώρα, πάρε ένα Ζαγόριν (6) τον απαγορευμένο καρπό από το δένδρο της γνώσεως και πες ένα ευχαριστώ στην Εύα. Εναλλακτικά για να μην κατηγορηθώ για ανάστροφο ρατσισμό (bias) υπέρ / κατά των γυναικών – ξέρετε τώρα εσείς – στη θέση της Εύας βάλτε έναν Ευείδη νέο : Cis, trans, homo, hetero, αταξινόμητο , etc… Όμως ο προσδιορισμός που με τρελαίνει είναι άλλος : male, heterosexual and lesbian. 

Οlur mu? Γίνεται; που λένε οι γείτονες εξ ανατολών; Ναι γίνεται. Και αυτό υπάρχει (7).

Ζητείται Ελπίς. 

Το ξύλο ως γνωστόν βγήκε από τον παράδεισο, αλλά  για όλους μας ο ξύλινος Σταυρός είναι διαβατήριο free pass,  μπορούμε να ξαναμπούμε.

Καλό Πάσχα καλή Ανάσταση, συν-αδελφοί.

ΥΓ. Το προσχέδιο αυτού του άρθρου στάλθηκε στη συντακτική επιτροπή την  22α Απριλίου. Προηγήθηκε της πολιτικής διαμάχης για την βιωσιμότητα του ΕΣΥ.

1. Τυπικό καλωσόρισμα του πελάτη από σερβιτόρους εστιατορίου, στην Κύπρο.
2. Αυτό ίσως να φαίνεται φτηνό κόλπο : αλλά αν ορισθεί η ευθεία γραμμή με ένα νέο τρόπο, δεν αποτελεί ιδιαίτερη έκπληξη το γεγονός, ότι το αίτημα των παραλλήλων παύει να ισχύει.Από το βιβλίο του : Τimothy Gowers, Μαθηματικά. Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, 2020.
3. Αναφορά στην ιδιότητα του από μέλος συλλόγου καρκινοπαθών, σε ογκολογικό συνέδριο στη Θεσσαλονίκη.
4. Στο Ηνωμένο Βασίλειο, για χειρουργούς συνηθίζεται  το προσωνύμιο master, αντί του  doctor.
5. Οικονομικός Ταχυδρόμος : Επικαιρότητα στις 15 Απριλίου 2024. Βόμβα Μάσκ : η Ελλάδα βιώνει κατάρρευση του πληθυσμού της.
6. Γκρίζα διαφήμιση για τα μήλα Ζαγοράς Πηλίου, ποικιλίας delicious και όχι για το άλλο  το δαγκωμένο, του γίγαντα της πολυεθνικής της ψηφιακής τεχνολογίας.
7. O φίλος  Β.Μ. Μυτιληνιός της διασποράς  (ΗΠΑ), τρελαίνει τους γύρο του με αναφορά στη καταγωγή του.